Week 5 LuangPrabang- Thalat

Dinsdag 23 november rustdag in Luang Prabang

Opgelicht

Gisteren bij het wisselkantoor tegenover ons restaurant geld gewisseld. Er zijn hier namelijk niet zoveel geldautomaten. Het was een komen en gaan van mensen, het leek dus wel een vertrouwd adresje. Euro’s voor Laotiaanse Kippen, of Kips, dat weet ik niet. 10.000 Kip is ongeveer € 0,90. Je snapt dat je je met een klein fortuin al snel heel erg rijk voelt. Kennelijk weten de Laotianen dat ook. We wisselden € 150,00, omdat we overmorgen ook de transfer over de hoge bergrug moeten betalen. Dat levert dan plm. 1.600.000,00 Kip op. De grootste coupure is 50.000,00. Je begrijpt dat je portemonnee al snel te klein is. Bankbiljetten van 50.000 en 20.000 lijken ook nog eens op elkaar, kortom, de verwarring ligt voor de hand.

Na de afhandeling van deze transactie lagen we allebei in de massagestoel voor een heerlijke voetmassage. Halverwege zegt Marijke opeens: Ik heb geloof ik maar 1.060.000 Kip gekregen. Dat bleek ook zo te zijn. Na afloop van de massage direct terug naar het wisselkantoor, dat inmiddels gesloten was. Het zat in hetzelfde pand van een reisbureautje en daar alvast onze klacht neergelegd voor de volgende ochtend. We konden vanaf 08.00 uur terecht.

Ik moet toegeven dat ik me vrij besodemieterd voelde. We sliepen vanmorgen uit en voordat de wekker ging had ik al een strategie bepaald voor het geval we geen gehoor vonden voor onze klacht. Gezichtsverlies is hier een belangrijk thema dus vooral niet beginnen door met de vuist op tafel te slaan. Onderweg liepen we langs een marktkraam met allemaal messen voor keukengebruik en voor landarbeiders. Ik grapte nog even tegen Marijke dat we onze onderhandelingspositie eenvoudig konden verbeteren, maar wat doen we dan daarna met zo’n groot mes. Hoe anders liep het allemaal. Weliswaar niet om acht uur, maar toch nog voor het ontbijt stonden we voor het loketje waar ik de vorige avond nog een beetje pret had lopen maken over onze pas verworven status van miljonair. De zus van de dame van de vorige avond bleek de dienstdoende lokettiste. "Gisteren hebben jullie een foutje gemaakt”, zei ik. "Yes, my sister was here yesterday, and she is only on monday.  But I will call her.” Ze nam haar telefoon in de hand, maar nog voor ze iemand aan de lijn kreeg of toesprak, zei ze al dat wij dat echtpaar moesten zijn dat hier gisteravond al was kome klagen. En ja, er was een foutje gemaakt. Prompt kregen we het ontbrekende geld terug, rond de 50 euro in een flink buideltje Kippen!

In de Lonely Planet staat over Laos dat je niet verbaasd moet zijn als er iemand achter je aan komt hollen om je wisselgeld terug te brengen. Hier was duidelijk sprake van de intentie om ons geld afhandig te maken, maar daarop aangesproken konden ze het toch niet over hun hart verkrijgen voet bij stuk te houden. Dit terwijl onze bewijspositie natuurlijk beroerd was. Kortom, eind goed al goed.

Woensdag 24 november rondrit naar Kuang Xi watervallen, 60 km   

Relaxt
Vandaag maar weer eens een stukje gefietst, naar de Kuang Si watervallen. 30 km, en 30 km via dezelfde weg terug. Stevig heuvelachtig, maar zonder bagage gaat dat prima. We zitten nu te chillen aan de hoofdstraat van Luang Prabang. Heerlijk relaxt oord hier. Maar morgen toch maar weer verder, je zou er maar zo aan kunnen wennen om niets te doen de hele dag. En dat is zeker niet de bedoeling.

 
Donderdag 25 november Phou Khoun – Kasi 45 km

Klimtechniek

Ik heb een nieuwe klimtechniek geleerd van Ellen: "altijd denken dat na de volgende bocht de klim nog niet is afgelopen”. Simpele gedachte, ik had het zelf kunnen bedenken, maar tot voor kort dacht ik namelijk altijd omgekeerd: het zal daar wel ophouden. Dat is niet zo slim, want 9 van de 10 keer ben je er nog niet. Het laatste stuk is dan nog zwaarder trappen. Zit puur tussen de oren.

Vandaag heb ik hem meteen toegepast. Met succes. Bocht na bocht werd ik steeds gelukkiger. Ook al kwam er geen eind aan de bochten en de klimmen. Misschien moet ik er wel bij vertellen dat ik op de achterbank van een minivan zat en niet achterop de tandem. Toen we na drie uur bochten op hobbelige wegen uitstapten in Phouk Khoun, waren we het er snel over eens dat het een wijs besluit was geweest om 45 euro uit te geven aan deze transfer. Voor Laotiaanse begrippen vast de hoofdprijs maar we hadden gisteren wat rondgevraagd en waren bij de meeste boekingskantoortjes rond de 100 dollar kwijt, dus dan viel dit nog mee. Daarmee hebben we weer twee etappes overbrugd. (Het schiet wel lekker op zo, als we zo doorgaan zijn we met Kerst terug in Bangkok). De eerste etappe ging nog wel, vanuit het raampje bezien dan. Niet zo heel erg steil maar zeker 50 km klimmen. De tweede was korter maar veel steiler. Onderweg meerdere fietsers ingehaald(zelfs een ligfietser), in variabele staat van uitputting. Deze weg is een van de hoofdwegen van Laos, de A2 zeg maar, maar er is erg weinig verkeer, gemiddeld een voertuig per 10 minuten. Dat is erg prettig voor de mensen die in de lintdorpjes van bamboehutjes langs de weg wonen. Hun kindertjes spelen in het zand op een halve meter afstand van de langsrazende bussen,vrachtauto’s en minivans, die in de "bebouwde kom” geen vaart minderen. Veel kindertjes hebben ze in Laos, smoezelig allemaal, maar oh zo enthousiast roepend: Sabaidee!

Vanuit Phouk Khoun ging het eerst nog een beetje omhoog naar een prachtig uitzichtpunt op het omringende hoge karstgebergte. Nadien een lange afdaling, die gezien het slechte wegdek af en toe zeer voorzichtig moest.

We wilden na 27 km bij een hotspring resort overnachten, maar daar zijn we voorbijgereden, omdat onze teller pas op 24 km stond. Er kwam daarna geen volgende hot spring helaas. Talloze klimmetjes later (allemaal pas eindigend na de volgende bocht) en wat afdalinkjes kwamen in Kasi. Een troosteloos oord, links en rechts van de weg een stuk of 10 eendere en lege restaurantjes. Ons guesthouse is wat je noemt eenvoudig en niet al te schoon. We konden kiezen tussen toiletpot (zonder stromend water) of toilette Turque. Wel een warme (dat wil zeggen niet-koude) douche, maar de wastafel ontbreekt. Onze gastheer spreekt uitstekend Frans trouwens, was leraar Frans ooit. Ons Frans is niet zo goed dat we hem gaan uitleggen dat we de plastic verpakking om het matras eraf slopen. Het is al de tweede keer dat we een matras in winkelverpakking aantreffen. Het idee is vast dat het matras er schoner door blijft, maar voor de ventilatie is het toch niet zo handig. Ook zonder plastic zweet ik menig nacht al mijn bed uit.

Bram is een beetje geblesseerd, hij heeft een pijnlijke plek in zijn rechterkuit. Oorzaak onduidelijk. Beetje rust geven vanavond. Dat is niet zo  moeilijk trouwens, want er is toch niets te doen hier. We halen voor de eerste keer onze lakenzakken te voorschijn. De gewoonte om alleen een deken te verstrekken en geen bovenlaken kunnen we ook maar niet  snappen en waarderen.

We moeten een beetje wennen aan het veel armoediger Laos. Luang Prabang was charmant en relaxt, maar vol van toeristen en leek daardoor op ieder ander toeristenoord. De ware charme van Laos, waar velen zo lovend over zijn, moet ons nog te pakken krijgen. Maar we hebben nog even.

Vrijdag 26 november Kasi- Vang Vien 59 km
Geen stukje getikt vandaag. Wel mooie foto's gemaakt.

Zaterdag 27 november Vang Vien, rustdag

Chillen

Het begrip "chillen” is ongetwijfeld hier in Vang Vieng uitgevonden. Café’s en restaurants zijn uitgerust met hangplekken, waarop je ondersteund door massa’s kussens de dag min of meer horizontaal kunt doorbrengen met zicht op grote televisieschermen, waarop volcontinue oudbakken afleveringen van Friends en Sex and the City worden uitgezonden. De hangplekken liggen vol met bleke backpackerslijven. Kennelijk is bruin worden ook voor backpackers niet cool, of er zijn gewoon veel Engelsen. Waarschijnlijk zijn ze moe van gedane arbeid op de rivier in autoband of kano. Of volledig ontspannen van de geestverruimende middelen die hier makkelijk verkrijgbaar zijn. Wij blijven clean vandaag, op onze dagelijkse dosis Beer Lao na dan. Drugsgebruik lijkt ons om een aantal redenen niet zo handig in dit soort landen. En uit de rivier blijven we ook nadat we gezien hebben waar deze stroomopwaarts allemaal voor gebruikt wordt.

Onze riverview hangplek is goed voor de onwillige spier in Bram`s kuit. En de nabijheid van een toilet erg handig voor mijn enigszins ontregelde ingewanden. Ik geef de noodlesoup van het morsige guesthouse in Kasi de schuld. Maar Bram heeft daar dan weer geen last van gekregen.

Gisteravond hier nog gezellig gezeten met Joost en Marion, leeftijdgenoten ook op de fiets met een Asian Way of Live boekje op weg naar Cambodja. We komen ze vast nog wel eens tegen. En ook even ervaringen uitgewisseld met een jong Zwitsers stelletje, dat in 3 maanden helemaal uit Beijing is komen fietsen. We waren ze al tegengekomen vlak voor de hot springs eergisteren. Zij hadden, in tegenstelling tot ons, de comfortabele hutjes daar niet gemist. En waren vol lof over China. Ja, dat soort mensen heb je ook.

Kort stukje vandaag, we gaan namelijk verder met chillen.

Zondag 28 november Vieng Vang- Thalat 100 km

Vogels in Laos

Dit stukje gaat over de vogels in Laos, voor de niet-vogelliefhebbers. Een lekker kort stukje. Er zijn namelijk geen vogels in Laos, althans niet in ons blikveld. In de afgelopen tien dagen zagen we enkele mussen, een paar Aziatische spreeuwen, een koppeltje zilverreigers en een enkele ijsvogel. Verder alleen heel veel kippen. Zonder uitzondering erg lelijk en mager. En taai, weten we inmiddels. Ze lopen midden op de weg, in winkels en stalletjes en in restaurants. Ze lopen nog net niet in onze hotelkamers, maar dat zou zo maar kunnen.

Nou, dit was het dan, het stukje over vogels in Laos. Misschien dat Zuid Laos wat meer tekst oplevert.