week 13 Kep- Phnom Penh

Maandag 17 januari Kep- Kampot 24 km

Asian way of life

Na een weekje Phu Quoc zijn we uit Vietnam getoeterd en terug in Cambodja. Bij de grens was weer een grappig voorval, doordat de meneer van het Ministerie van Volksgezondheid opeens 40.000 Dong van ons wilde hebben. De vorige keer toen we vanuit Laos Cambodja inkwamen kostte de gezondheidsverklaring nog niks. Dat zeiden we ook. Nou, het was ook wel goed als we niks betaalden. Hij had niet eens een thermometer om onze ondertemp te meten, daar gaan we natuurlijk niet voor betalen. En de meneer van het stempeltje, met daarin een substempeltje en een paraafje, die de vorige keer zo goed was genoegen te nemen met minder geld dan hij vroeg, vroeg deze keer niks. Nou gaat het niet om enorme bedragen, maar het is om aan te geven welke willekeur hier heerst. Wij zijn dat niet gewend en kunnen daar ook slecht aan wennen. Aan de andere kant is het wel weer begrijpelijk als je hoort wat die mensen verdienen.

De eerste etappe door Cambodja was prachtig: wetlands, zoutpannen en mangrove bosschages. In Vietnam hebben we vrijwel continue gefietst op wegen omzoomd door hutjes en huisjes, bijna 300 km lintbebouwing. De er achter liggende rijstvelden waren soms nauwelijks te zien. De eerste nacht in Kep sur mer geslapen. Hier staan allemaal vervallen villa’s die door de Fransen voor 1948 zijn gebouwd. Ze werden nadien gebruikt door de Cambodjaanse upperclass, maar die werden eruit verdreven toen de Khmer Rouge de macht grepen in de 70-er jaren. De half ingestorte gebouwen in prachtige tuinen worden nu soms bewoond door de huidige "underclass”. Een andere erfenis van de Fransen was wel in stand gebleven: een hele beachfront vol met "fruit de mer” restaurants.

Vandaag doorgefietst naar Kampot. Daar blijven we waarschijnlijk drie nachten. We hebben de smaak van het rustig aan doen te pakken. Er is van alles te doen hier, onder andere in het nationale park en in de het plaatsje zelf. Er heerst hier een heerlijke ontspannen sfeer met veel door westerlingen gerunde guesthouses en restaurants. En we hebben net drie nieuwe boeken gevonden, zodat we weer zijn voorzien van leesvoer. We zijn net terug van een twee uur durende massage bij "Seeing hands”, massage door blinden. We hebben inmiddels bijna 4000 kilometer gefietst en zijn daar best tevreden over. Uiteraard gaan we nog naar Angkor Wat, maar dat doen we vanuit Phnom Penh met de boot. Misschien gaan we zelfs wel terug naar de hoofdstad met een minibus, want het verkeer is hier toch wel een beetje een probleem. They drive like crazy. Joost en Marion, die we een paar weken geleden voor het laatst hebben gezien en ook in Cambodja fietsen, hebben ook een stuk een minibus gepakt vanwege het roekeloze rijgedrag van de Cambodjanen. Ik begin me zo langzamerhand af te vragen of die rustige Aziaat wel bestaat. Zet hem in een auto, in zijn eigen kleine privédomein, en het wordt een coureur die zijn weerga niet kent.   

Op Phu Quoc zijn we de laatste avond gaan inktvisvissen. Daarover hadden we nog niet geschreven. Met een bootje in de vorm van een grote badkuip in het donker de oceaan op met een paar jongens van het resort. Ik heb geen inktvis gevangen, Marijke ook niet. De bemanning had er drie en een Engels/Frans stel dat ook mee was had er eentje. Die gingen vrijwel direct de pan in. Verser kan echt niet. Heel bijzonder was het om in het donker op zee te zijn. Het meest bijzonder vond ik de vliegende vissen die soms voorbij kwamen drijven, maar soms ook vliegen. Wonderlijke dieren met hun grote vinnen. Eigenlijk was het een volstrekt onverantwoorde excursie, want er waren weliswaar zwemvesten aan boord, maar dat was dan ook de enige veiligheidsvoorziening. Als er iets met de schipper zou zijn gebeurd, waren we reddeloos verloren. Je hebt geen idee welke kant je op moet in het donker op zee. Een kompas was niet aan boord. 

De komende dagen gaan we een beetje fietsen hier in de buurt. Lekker rustig aan doen. Het is toch zo gek nog niet, die Asian way of life. Half februari zijn we terug zijn Bangkok. Lisanne is daar dan met haar vriend. We hebben nog 850 kilometer te gaan, tenzij we dus die minibus pakken. Dat scheelt zo’n 150 kilometer. In Thailand was het heel goed fietsen, dus de kilometers daar doen we zeker zelf. Soms denken ik al een beetje aan thuis, hoe dat straks zal zijn. Marijke wil daar nog niet te veel over nadenken. Ik kijk nu al terug op een geweldige tijd, een fantastische ervaring en op heel veel bijzondere ontmoetingen. Dat gaan er alleen nog maar meer worden de komende maand. Ik weet nu al niet waar ik straks moet beginnen met vertellen.    

Woensdag 19 januari rustdag in Kampot

Alleenig

Vandaag ben ik voor het eerst in drie maanden tijd een dagje zonder Bram. Alleenig, zoals dat in goed Twents heet. Bram is naar Bokor Hill, een voormalige Franse buitenpost op een 1000 meter hoge berg hier vlakbij. In de 60-er jaren heeft de koning nog een beetje geprobeerd om het op te lappen en er een hotel/casino van te maken, maar die pogingen zijn om mij onduidelijke redenen gestrand. Sedertdien ligt het er verlaten bij, ik heb er fraaie foto’s van gezien. Ik ben niet meegegaan met deze excursie. Er hoorde namelijk een paar uur jungletrekking bij. Veel te vermoeiend in deze temperaturen. Dat is zo fijn van zoveel fietsen, je hoeft je niet opgelaten te voelen als je een keer een dag niets doet. En ook niet als dat er twee worden. Gisteren namelijk ook al niks gedaan.

Bovendien, Frans vervallen panden vind je in heel Cambodja in overvloed. Je herkent ze aan een sierlijke doch statige uitstraling, een Mediterraan maar afgebladderd verfje, Provençaalse luiken en betonrot. Gelukkig zie je in toenemende mate hoe ze worden hersteld, maar helaas ook dat ze zonder veel historisch besef worden afgebroken en vervangen door de standaard Cambodjaanse smalle hoge woning met veel glimmend hekwerk, het pand bij voorkeur in mintgroen, zuurstokroze of koelblauw geverfd.

Terug naar het alleen zijn. We hebben nu bijna drie maanden in elkaars nabijheid vertoeft, 24 uur per dag. Het bijzondere is dat je, ondanks het feit dat we deze zomer 25 jaar getrouwd zijn, toch nog nieuwe aspecten van het karakter van je partner ontdekt. Welke dat zijn laat ik in het midden, maar eigenlijk zou iedereen zo eens de tijd voor elkaar moeten nemen, we kunnen het aanbevelen. In de hectiek van alledag ontstaan veel sneller irritaties over je partners onhebbelijkheden. Hier gebeurt dat slechts zelden, en als het gebeurt, dan ligt dat meestal aan lage bloedsuikers. Fietsen kost veel energie, dus je moet goed blijven eten. Dat is in deze landen niet altijd makkelijk. Ze eten zelf veelal laag-calorisch voedsel, zoals noodlesoup en gebakken rijst, maar dan frequenter dan drie keer per dag. Of mierzoete koekjes. Wij zijn gewend aan stevige bruine boterhammen, die hier helaas niet te koop zijn. Ze hebben wel witte stokbroodjes, in combinatie met een La vache qui rie kaasje, maar die leveren slechts calorieën voor hooguit 20 km fietsen. Gisteren kwam ik echter zeer gelukkig uit de grote plaatselijke supermarkt, een van de grootste die ik deze reis heb gezien. Een tas vol vezelrijke spullen kunnen inslaan: notabene meuslirepen, all-bran, geroosterde muesli, havermout koeken en pindakaas. Nou, dan moet het wel lukken de komende weken, zowel met fietsen als met de relatie.

 

?xml:namespace>

Donderdag 20 janauri

Kep – Kampot – Kep

Het doet als fietstocht denken aan Luik – Bastenaken – Luik, 220 kilometer. Niets is minder waar. Kep en Kampot liggen ongeveer 25 kilometer van elkaar. Het is dus maar een rondje van 50 kilometer. Daarmee ligt het nog onder onze gemiddelde dagafstand van een kleine 70 kilometer. En over dit rondje hebben we dan ook nog eens 4 dagen gedaan.

Met deze route hebben we een van onze principes geschonden. Terugrijden kwam tot dusver niet in onze vocabulaire voor. Waar was het ons allemaal om begonnen? Om nog een keer krab te eten. De eerste keer dat we in Kep waren heeft Marijke krab gegeten. Ik had wat anders gekozen, in de veronderstelling dat Kampot ook nog wel seafood zou bieden. Dat bleek niet het geval te zijn. Kampot bood wel een heerlijke ontspannen atmosfeer, met wel 5 massagesalons waar blinden shihatsu massages geven. Wel een beetje veel blinden voor zo’n provinciestadje, maar ze gaven heerlijke massages. Voor seafood moesten we weer naar de kust en rekening houdend met onze route lag Kep het meest voor de hand. Principes moeten wijken voor Bourgondische verlangens.

Om 10 uur waren we vanmorgen al in ons bungalowtje in Kep. Op de heenweg maandag hadden we stevige tegenwind, wat het nog een beetje een tocht maakte. Vandaag waren we in een vloek en een zucht over. Eerst even in het zwembad gelegen. Over de rand ervan heb je een prachtig uitzicht over de oceaan en aan de andere kant het Kep National Park. Gisteren overigens in Bokor National Park van heel dichtbij een gibbon gehoord. Niet gezien en je kan in Cambodja ook niet even het oerwoud inlopen om het allemaal wat beter te bekijken. Het ligt er op sommige plekken nog bezaaid met landmijnen. Maar dit terzijde. Tussen de middag allebei een heerlijke krab met Kampotpeper gegeten. Voor de gelegenheid hadden we daar een flesje Chileense rosé bij besteld, maar die viel eigenlijk wat tegen. Het mocht de pret niet drukken.

We plakken hier in Cambodja, na onze "vakantie” in Vietnam, er stiekem nog een kleine vakantie aan vast, ditmaal in een Franse ambiance. Zeker in Kampot zijn de herinneringen aan het Franse verleden nog heel erg zichtbaar. Over de vervallen panden in Kep schreven we al eerder. Wij snappen wel waarom de Fransen deze plaatsen hebben uitgekozen! Alleen jammer dat de Franse wijnerfenis niet intact is gebleven.

Mochten er mensen zijn die onze beweegredenen niet valide of onze prestaties maar matig vinden, dan heb ik maar een antwoord: Pffff, zoals alleen Fransen dat kunnen, net alsof er een veertje op hun lippen ligt. Pffffffff.

Zaterdag 22 januari Kep- Takeo 114 km

Regen

Midden in de nacht worden we wakker. Er is een raar geluid buiten, het lijkt wel of het hard waait. We gluren door het gordijn naar buiten: het regent! Een echte tropische regenbui. De regen stroomt van ons bamboedak af, dat gelukkig wel waterdicht blijkt. Ik wil mijn badpak van de waslijn redden, maar hoor een flink gegrom. Twee van de talloze lodge-honden blijken hun nachtrust te genieten op ons zitje. Nu snap ik ook weer waarom ik gisteren benauwd werd gisteren toen ik zelf op het bankje van de sunset zat te genieten. Het gegrom gaat over in gekwispel, maar ik stuur toch Bram erop uit om de zwemkleding binnen te halen. Hij is beter in honden dan ik.

Het is de eerste echte regenbui in drie maanden tijd. We durven het nauwelijks hardop te zeggen, maar we hadden er een beetje naar verlangd. Al dat stof hier. Toen we opstonden was het weer droog. Tijdens het ontbijt, dat we pas geserveerd kregen nadat we de nachtwaker hadden wakker geschud, begon het weer een beetje. Een Zweedse medereiziger, ook al wakker, vroeg zich bezorgd af of we ons niet lieten weerhouden door de regen. "Geen keus”, we moeten zondag in Phnom Penh zijn, twee dagetappes fietsen. Bovendien, we’re from Holland. "Not so much dust today” zei de praatgrage Engelsman onderbuurman in zijn variant "op elk nadeel heb ze voordeel”. De regenjassen werden uitgepakt, niet voor niks meegenomen. Maar we waren het dorp nog niet uit of het was al weer droog. Dat was het dan verder. Er was alleen wel heel veel modder, dus onze pas gepoetste witte fiets huilde een beetje. Roodbruine tranen.Holland.HHoll

Zondag 23 janauri Takeo – Phnom Penh 78 km

Massages

We zaten in Chiang Mai aan een pizza, toen daar een Italiaan van zijn brommer stapte en ons zijn voet liet zien. Die zag eruit als een opgeblazen huishoudhandschoen. Een ballon met daaraan tenen. "Footmassage” zei hij met een verongelijkt gezicht. Opeens drong het tot ons door dat massages misschien niet zo onschuldig zijn. Dat was juist een van de dingen waar we ons erg op hadden verheugd. Na een fietsdag een lekkere massage. Inmiddels waren we al twee weken onderweg en hadden al wat massages ondergaan, maar dit was ons nog niet overkomen.

Bij voetmassages willen de masseurs soms stokjes gebruiken om op een aantal punten onder de voet te drukken. Zolang je dat met je vingers doet voel je waar je mee bezig bent, met een hulpmiddel niet. Wij houden dus niet zo van die stokjes.

Massages vormen een Zuid oost Aziatische toeristische trekpleister. In Thailand kan je meestal zonder enig probleem een massagesalon inlopen, zonder dat daar "bijkomende handelingen” bijgeleverd worden. In Cambodja en Vietnam moet je daar mee oppassen. Voordat je het weet word je een "happy end” aangeboden, als man dan. Eigenlijk zijn in die landen massagesalons vaak – maar niet altijd – verkapte bordelen. Als je een beetje oplet kan je het zien. Maar het is mij in een keurig hotel in Vietnam overkomen dat zo’n juffrouw in een verpleegstersuniformpje na een niet zo’n geweldige massage het toch nog goed wilde maken. "You want happy end, mister?”  En dat terwijl Marijke en Lisanne een hokje verderop lagen. Ze zijn vrij onbevangen in hun aanbod.    

Momenteel zijn we in Phnom Penh. Voor morgen hebben we een afspraak gemaakt bij seeing hands. Een massagesalon waar blinden masseren. De vorige keer dat we hier waren zijn we daar ook geweest en dat was echt geweldig. We hadden toen maar een uur; morgen hebben we een afspraak voor twee uur. En het is om voordat je het weet.

De kwaliteit van de massages wisselend. Er zijn masseurs bij die gewoon maar wat doen, beetje strelen, olie inmasseren en hier en daar wat vermeende drukpunten indrukken. Dat hoeft dan niet eens vervelend te zijn, maar het is geen masseren. Anderen hebben het wel in de vingers en dan is het een geweldige beleving. Je wordt er lekker ontspannen van en het is een zegen voor overbelaste fietskuiten. Ervaringen zoals de Italiaan kennen we niet. We zijn er tot nu toe altijd ongeschonden afgekomen. In China zijn massages meestal erg hard. In Beijing heb ik overigens wel de lekkerste voetmassage ooit gehad, terwijl de dames waren shoppen op de Silk Market. In het begin vond ik het ook even erg hard, maar toen de masseur met de tweede voet bezig was ben ik bijna in slaap gevallen. In de landen die wij nu doorreizen – Thailand, Laos, Cambodja en Vietnam – is het doorgaans mild. Heerlijk is het om na een fietsdag even lekker onderuit te zakken en een massage te krijgen. Dat is echt iets wat ik ga missen als ik weer terug ben, maar voorlopig is het nog niet zover. Nog minstens tien massages voor de boeg!