Bangkok

Woensdag 27 oktober 2010 
Safe landing
11.00 uur. Safe landing in Bangkok. Uit de buik van het vliegtuig komt na de rolstoelen en buggy’s meteen als eerste onze in meters noppenfolie gehulde tandem. Even later staat er in ons paspoort een welkomststempel en rollen de fietstassen ongeschonden en compleet van de bagageband. Alle randvoorwaarden voor onze reis zijn aanwezig, weg doemscenario’s over dubbelgevouwen tandems of zoekgeraakte dan wel opengereten fietstassen.

Bangkok is als een warm bad, een beetje plakkerig, dat wel. Vriendelijke, glimlachende, behulpzame mensen.  Hier en daar een paar verdwaalde zandzakken, maar geen overstromingen te bekennen. `s Middags lopen we vanaf het hotel naar de rivier, om het waterpeil daar te aanschouwen. Op het eerste kruispunt worden we aangesproken door een man: where do you come from, first time in Thailand, how long are you staying?  Ze vragen je hier het hemd van je lijf, later die middag wisselen we met een man, leraar Engels in een tempel ook nog onze  leeftijden en beroepen uit. Ons inkomen blijft deze keer nog geheim.

De man op het kruispunt legt uit dat de watertaxi over de Chao Praya niet stopt op het dichtstbijzijnde  punt, vanwege het hoge water. "Waar wilt u naar toe”? Eigenlijk nergens, een beetje rondlopen, na een gemiste nacht slaap zijn we niet echt in topconditie. Op het papieren omhulsel van zijn pakje sigaretten schetst hij ons middagprogramma. Eerst naar de hoge staande Buddha, dan na de Lucky Buddha, de Marble tempel met de black Buddha en dan naar de heuvel met nog weer een Buddha om daar de sunset te aanschouwen. Hij regelt bovendien een Tuk-Tuk die ons voor 40 bath(1 euro) naar al deze bestemming gaat brengen. En vergeet ook nog niet naar de kleermakers te gaan, want vandaag betaal je geen belasting.

 

In de tweede tempel legt de leraar Engels ons uit hoe je je tot Buddha moet wenden. Op de knieën, de handen gevouwen en drie keer naar de grond buigen. Dan mag je een wens doen en daarna nog drie keer buigen. We wensten ons beiden een behouden vaart toe, bleek later. Ik vroeg me alleen af of Buddha ook Engels of Nederlands verstond. Ook deze man sprak over de goedkope deals bij de kleermakers, het lijkt wel een groot complot hier. De tuktuk chauffeur wil er ook graag naar toe, hij krijgt dan een voucher voor 5 liter gratis benzine. "You only have to look” zei hij nog. De verkoper binnen dacht daar duidelijk anders over en een uur later is Bram’s nieuwe maatpak opgemeten. Morgen passen, over vier maanden ophalen. Wel eerst helemaal betalen…..

De laatste tempel laten we maar schieten en de tuk tuk zet ons af bij Koh San road, de backpackerstreet van Bangkok. Hij heeft kennelijk niet begrepen dat hij een deal heeft voor 40 bath en wil slechts 20 bath afrekenen, voor drie uur rondrijden en wachten.

Koh San road is gezellig, maar we hebben het snel gezien. De vermoeidheid begint toe te slaan. Op weg naar het hotel eten we voor 1.80 euro bij een eetstalletje. Het is de eerste keer altijd weer even spannend, restaurants waar je binnen kunt eten kennen ze hier nauwelijks, iedereen eet op straat. Welk stalletje uit de honderden dan te kiezen? Ergens waar het druk is, is het concept. En waar geen rauw vlees uitgestald ligt in de avondwarmte van 30 graden. Beetje spicy is het wel, we moeten er nog een beetje aan wennen. Maar erg lekker. Biertje erbij uit de 7 eleven, wel zelf even halen. Om half negen liggen we in bed. De eerste dag van de vakantie was er meteen een met een gouden randje. En dan zijn we nog niet eens naar de massage geweest!

Midden in de nacht zijn we klaar wakker, maar na een uurtje lezen vallen we weer in slaap. Bram pakt nu de tandem uit, ik schrijf het eerste reisverslag. Straks even een tempeltje doen, een fotocamera kopen en dan maar naar de massage. Zware dag vandaag.

 

Vrijdag 29 oktober

Gisteren in Bangkok een camera in Pan Tip Plaza gekocht. Vijf verdiepingen elektronica. Van het Boeddistische uitgangspunt af te zien van aardse goederen valt niets meer te bespeuren.

 

Eerste foto gemaakt van: ijsbaan! In glimmend mega winkelcentrum lag een kletsnatte ijsvloer. Wel zielig voor die Thaise meisjes die het schaatsen nog niet echt onder de knie hadden. Iedere keer een nat rokje.

  

Na de voetmassage gegeten in een seafood tent, met gezellige TL verlichting en een groot TV scherm waar de jonge personeelsleden erg door geboeid waren. Erg druk hadden ze het ook niet echt, gemiddeld een ober per tafel.

 

Naast ons twee Thaise mannen gezellig beiden telefonerend. Toen ze daar mee klaar waren kwamen de gebruikelijke vragen,waar komen jullie vandaag etc. Ze waren erg onder de indruk, meenden te begrijpen dat we helemaal uit NL waren komen fietsen.
Of we dan wel met het vliegtug weer terug gingen. Natuurlijk, er zijn grenzen aan onze sportiviteit.

 

We zijn nu in Ayutthaya na een vlotte transfer in een hard scheurend minibusje. We hebben hier het advies gekregen van onze uitstekend Engels sprekende gastvrouw van Prom Tong Mansion om niet door het laagland te fietsen noordwaarts. Pa Mok, Ang Tong, Sing Buri zouden allemaal onder water staan, wel tot 2 meter. Het was eventueel wel een optie om langs de highway noordwaarts te fietsen, maar tussen hier en 175 km verderop was volgens haar waarschijnlijk geen hotel.

Hier in Ayutthaya is de stad droog dankzij meters zandzakken, maar zo hier en daar staat het water op de straat.
Het zou zeker nog 2 weken duren voordat alles weg is.

We hebben er maar voor gekozen om morgen met de trein naar Phitsanoluk te gaan en vandaar naar Sukhotai te fietsen. Daar zou het weer moeten gaan volgens onze gastvrouw.                              

Vanmiddag rondje langs alle tempels gefietst. Goed om even te oefenen zonder bagage in het links rijden en het toch redelijk drukke verkeer.

 

Zaterdag 30 oktober Ayuthaya- Nakhon Sawan 6 km (+ 150 km in de trein)
Treintocht
Vanmorgen ging de wekker vroeg af. We moesten om half negen op het station zijn. En ik weet niet of het was omdat Marijke gisteren had lopen pochen dat het zo goed ging met haar jetlag, maar we hebben allebei beroerd geslapen. Gisteravond aanvankelijk best wel moe, maar dan toch om half een nog even een stukje lezen omdat we weer klaarwakker waren. Na het ontbijt de fiets opgeladen met de tassen en op naar het station.  De guesthousemevrouw wilde ons graag op de foto zetten. Gisteren hadden we de route naar het station al verkend, zodat we er vandaag zo naartoe reden. Kaartje voor de fiets kopen bij de meneer die ons gisteren de plaatsbewijzen had verkocht.  Fietskaartje kopen kon gisteren om de een of andere reden nog niet.  Dat is ook Thailand, lekker bureaucratisch. Achter een bureau zit een meneer in uniform met drie sterren niks te doen, zijn collega met een ster roept af en toe iets om, onze meneer gewoon in burger die het uitschrijven van het kaartje delegeert aan weer een lagere in rang, die ons vervolgens ook nog de verkeerde plek aanwijst van de bagagewagon waar onze tandem in moest. Maar altijd is er weer iemand die ons alsnog even de juiste richting op stuurt of de juiste plek aanwijst. De plek waar we ons opstellen werd overigens nog bijna bezet gehouden door een sjofele meneer die naast het spoor zijn roes uit lag te slapen. Die werd door meerdere mannen in een oplopend geweldsniveau wakker gemaakt en aan de kant gesleept. Toen we eenmaal in de trein zaten bleek hij toch ook te zijn ingestapt en hij waggelde onze kant op, maar werd door onze buurvrouw, die met tien zakken gedroogde garnalen en talloos veel bossen bloemen als bagage op stap was en die volgens Marijke de mondmotoriek had van een chronisch psychiatrisch patiënt, weer de andere kant op gestuurd. Oprotten jij! Soms hoef je een taal niet te verstaan om toch te weten wat er wordt gezegd.

Terwijl ik bezig was met drie mannen de tandem goed neer te zetten reden we Ayutthaya uit en zag Marijke de eerste overstromingen. Later zagen we nog enkele enorme meren, met eenmaal in het midden een graafmachine. Daaraan was ook goed te zien hoe hoog het water stond. Zeker een meter hoog. Enkele dorpjes stonden ook onder water, maar sommige ook niet. Naarmate we verder reden werd het droger buiten en Marijke onrustiger. Zij heeft haar zinnen gezet op eerst nog een paar dagen over het vlakke te fietsen, alvorens de bergen in te gaan. Al heel snel ontwikkelde zij het plan niet in Phitsanulok uit te stappen, maar in Nakhon Sawan, ongeveer halverwege de treinreis. Dan zouden we maar drie in plaats van 6 etappes missen. Een van de geüniformeerde mannen in onze wagon bleek een beetje Engels te spreken en wist te vertellen dat het voorbij Nakhon Sawan ongeveer "same same” was met wat we nu buiten zagen. Gewoon droog dus. We komen hier uiteindelijk om te fietsen, treinen kunnen we in Nederland ook, alhoewel het hier wel heel anders is. De deuren van het bagagecompartiment stonden gewoon open en de scheiding met de buitenwereld bestond slechts uit een touwtje. De trein dateerde volgens mij uit de vijftiger jaren. Harde houten banken. Een reden temeer om maar te gaan fietsen.

Het was nog 6 kilometer fietsen naar Nakhon Sawan. Met een kleine omweg vonden we een hotel. Best een drukke stad, maar het verkeer is hier toch heel gemoedelijk. Hand uit steken is voorrang krijgen. Dat weten die fietsers in Nederland natuurlijk niet. Die steken nooit een klauw uit. Wij wel dus nu. We zitten in de volgens mij meest ongezellige hotelkamer ooit, maar wel met de tandem op de kamer. We gaan toch vroeg slapen, denk ik. We zijn helemaal ontspannen van de geweldige massage hier in het hotel en hebben met enige moeite het visrestaurant gevonden dat ons was aanbevolen. Heerlijk! Grappig overigens dat de tuktuk-chauffeurs hier geen kaart kunnen lezen en die van vanavond zelfs het gemeentehuis niet kon vinden.

Morgen dus onze eerste echte fietsdag! We hebben er allebei heel veel zin in. Ruim 65 kilometer naar Khanu Woralaksaburi. Op die plaatsnaam ga ik nu nog een beetje op oefenen.     

Zondag 31 oktober Nakhon Sawan _ Khanu Woralaksaburi 65 km
Riverview Bungalow 
Naar Khanu Woralaksaburi, 65 km vandaag, om er even in te komen. Vlakke wegen, links bananen, rijst en palmbomen, rechts langzaam opdrogende verwoeste landbouwakkertjes. Zo te zien was de rivier de Ping recentelijk wel drie meter hoger, inmiddels weer redelijk gezakt, maar nog behoorlijk vol kolkend bruin water. In een dorpje worden de zandzakken weer opgeruimd. Op een klein betonnen pad komt ons een grote bus tegemoet, later nog een. Ramptoeristen? Maar zoveel is er gelukkig niet meer te zien. Overal langs de weg zijn stalletjes en winkeltjes. We nemen ergens een cola en lekkere broodjes met appel. Later nog kokospoffertjes. De mevrouw is erg verheugd over mijn grote kennis van de Thaise taal, na goedemorgen en dank je wel weet ik inmiddels dat sip 10 betekent. Sip bath, 25 cent voor heerlijke poffertjes.  Verder veel zwaaiende en roepende mensen, je hoeft je onderweg niet te vervelen.

We waren hier al om half een. Bungalowtje aan de rivier, restaurantje vlakbij. Buitendouche. Helaas alleen koud water. Maar verder alles aanwezig voor een heerlijk middagje rust met riverview.

 

Maandag 1 november, Khanu Woralaksaburi-Kamphaeng Phet 85 km.
Thema's

Om te voorkomen dat we jullie vier maanden lastig gaan vallen met reisverhalen over van A naar B introduceren we als terugkerend intermezzo: de thema's. We hebben er al een paar op de lijst staan: de Thaise honden, whiskey drinkende mannen,Girlpower, veiligheid en hoe komen we aan ons ontbijt/lunch/diner. Er komen er vast nog wel meer.

Vandaag dus maar eens over honden. Er zijn er duizenden in Thailand, 1 per tien meter asfalt. Ogenschijnlijk zijn ze van niemand, maar af en toe zien we er een met een muilkorf. Bij voorkeur zagen we ze allemaal zo. Niet dat we al gebeten zijn, maar ze stormen soms woedend het erf af op weg naar Marijke's geweldige kuiten. Die zit immers achterop in de gevarenzone. We hebben een Dazer. Dat is een apparaat dat een ultrahoog geluid produceert om ze af te schrikken. Je weet alleen nooit of het ding ook werkt. Zelf hoor je hem niet. Marijke heeft al een verbeterde versie bedacht: als je er op drukt, laat dan ook even weet hij het doet door middel van een geluidje dat wij ook horen. Het daarvoor bedoelde lampje zie je niet altijd in het vuur van de strijd.

Vandaag gebeurde overigens iets heel tragisch. We waren net op weg, een hond zag ons aankomen en liep ons nauwlettend in de gaten houdend naar het midden van de weg en werd daar voor onze ogen overreden door een SUV. Een hond minder dus.

Jawel, ook daar zouden we een thema van kunnen maken, de Thaise vervoermiddelen inclusief de talloze SUV's.

Voor de statistici, vandaag 85 kilometer naar  Kamphaeng Phet, waarvan 10 km door het Werelderfgoedpark hier en 40 km over highway 1084. Niet geweldig gezellig, maar de zwaaiende mensen aan de kant maken weer veel goed. Maar daarover een andere keer. We houden ermee op, voordat de muis in de hotellobby aan onze tenen gaat beginnen.

 
Dinsdag 2 november Kamphaeng Phet- Sukothai 85km
1 week onderweg
Eerst 60 km langs drukke highway 101 en daarna 25 km langs een uiterst verlaten brede asfaltweg door de rijstvelden. Goed om de benen te trainen en de moreel, zullen we maar zeggen. Morgen nog een korte vlakke etappe en dan begint het echte werk. Hier in Sukothai zijn er dankzij de tempelcomplexen ook andere toeristen (van die types die zich door een bus laten vervoeren…). We zijn een beetje moe. Morgen misschien tijd voor een eerste weekevaluatie, eerst lekker slapen.