Week 8 Ban Phe- Lat Krabang

Zondag 18 februari Ban Phe- Koh Samed 
Maandag 19 februari rustdag Koh Samed

Jullie hadden nog een verhaaltje over de avondmaaltijd te goed. Een verantwoord en lekker kostje bij elkaar scharrelen kost soms toch wel wat moeite, ook al kun je hier op iedere straathoek eten. In toeristische gebieden zijn er gewoon restaurants volgens een voor ons herkenbaar concept (alhoewel de inrichting totaal anders is dan thuis) met een Engelse menukaart, die dan vaak een uittreksel is van de oorspronkelijke Thaise. Dat is wel fijn want op die Thaise kaart staan meestal net als bij onze Chinees 250 gerechten. En omdat de juffrouw naast je blijft staan terwijl je daar doorheen aan het worstelen bent is het wel fijn dat er maar 30 keuzeopties zijn. Bovendien serveren ze allemaal het zelfde, op een vorige reis schreven we daar al eens een stukje over, de culinaire matirx. In het kort samengevat: Op de y as de eiwitten (kip, varken, inktvis, seafood, tofu) en op de x as de bereidingswijzen (fried, stirfried, met gember, met peper en chili, zoet-zuur, met holy basil, etc). Met rijst of met noedels. Kiezen maar, want eigenlijk is het altijd lekker. En met spicy hebben we inmiddels geen probleem meer, alhoewel ze het soms toch wel erg pittig maken.

Buiten de toeristenstreken zijn de restaurants echter dun gezaaid, of ze verkopen maar één gerecht, zoals bijvoorbeeld gestoomde kip op rijst, met een bakje chilisaus. We willen echter ook graag wat groente. Bram is erg fan van spicy papaya salad, maar daarvoor moet je dan weer naar een ander stalletje. Ze hebben er hier  overigens geen moeite mee dat je elders gekochte levensmiddelen combineert met het eten van het restaurant. Of dat je even bij de 7/11 een paar biertjes haalt omdat ze die zelf niet verkopen.

De gemiddelde Thai lijkt nooit thuis te koken en scharrelt zijn avondmaaltijd bij elkaar op de nightmarket. Iedere dag aan het eind van de middag wordt ergens een stoep of een pleintje ingenomen door rijdende keukens en andere stalletjes. Daarin verkopen de wel thuis kokende Thai in plastic zakjes hun prutjes. Het ziet er vaak heerlijk uit maar we weten niet altijd zeker wat er in die zakjes zit. Zo kochten we ergens eens mijn favoriete gerecht Lab Moo, Thai spicy salad with pork, maar dat bleek een plaatselijke variant met rauw varkensvlees. Dat eten we dan toch maar niet. We zijn ook niet zo’n liefhebben van die gebarbecuede spiesjes vlees, maar dat is meer omdat Bram een bloedhekel heeft aan barbecueën.

Als we onvoldoende lef hebben om een van die zakjes te kopen dat eten we maar weer een noedelsoepje. Of die gebakken rijst. Maar dat is zoals gezegd nogal saai eten.

Veel geld zijn we nooit kwijt aan het avondeten. We hebben een keer 1600 bath (40 euro) uitgegeven omdat we ons op het strand te buiten zijn gegaan aan grote gegrilde garnalen, maar meestal zijn we onder de tien euro klaar. Inclusief twee biertjes. Want dat voornemen met dat ene biertje: jammerlijk mislukt natuurlijk.

Dinsdag 20 februari Koh Samed- Ban Phe- Lat Krabang (transfer)

Woensdag 21 februari: vlucht terug naar huis.
 
Terugblik

We zitten in het vliegtuig terug van Singapore naar Amsterdam. Een weekje eerder dan gepland ivm alweer een droeve familiegebeurtenis. Maar we kijken tevreden terug op een prachtige fietsreis. We hebben 2800 km zonder ongelukken gefietst, zijn gezond gebleven, een drupje regen onderweg gehad (ja echt, 1 drupje, each) , een paar kilo afgevallen, samen heel veel pret gehad, mooie dingen beleefd, lekker gegeten, heel veel geslapen en bijzondere ontmoetingen gehad. Maar desondanks hebben we besloten dat dit de laatste keer fietsen in zuidoost Azië is geweest. Te druk en te smerig. We hadden vooraf gepoogd om een route via kleine weggetjes te maken en dat pakte soms wonderwel goed uit. Maar vaak was dat rustige weggetje toch weer vol verkeer. Het liet zich slecht voorspellen, we reden ook wel eens over een buitengewoon lege vierbaans snelweg. En als het weggetje weinig auto’s had dan had het weer veel honden, luid blaffende soms vervelende honden.

De Thai hebben in de afgelopen jaren massaal hun brommer ingeruild voor een witte Japanse auto. Daarom  heeft de overheid besloten de voorheen rustige weggetjes te verbreden, zodat ze met hoge snelheid langs ons heen kunnen stuiven. Helaas is de APK keuring nog niet ingevoerd, we reden regelmatig in grote zwarte roetwolken van iets oudere auto’s en vrachtauto’s. We hebben ons niet onmiddellijk onveilig gevoeld, maar het was gewoon niet meer relaxed fietsen. We verlangen er erg naar om de komende maanden weer op die heerlijke Hollandse fietspaden te rijden.  Onder een blauwe maar helaas iets koudere hemel.

Want een andere reden waarom we klaar zijn met fietsen hier is het milieu. De hele vakantie hebben we, afgezien van aan de kust, geen blauwe lucht gezien. Smog. Overgewaaide Chinese smog, maar waarschijnlijk ook veroorzaakt door het feit dat iedereen op zijn erf ’s morgens zijn eigen afval verbrandt. Dan wel zijn rijstakkers afbrandt na de oogst. Het afval dat niet verbrandt wordt belandt meestal in de berm. We schreven er al een zorgelijk stukje over. De laatste dagen waren we op Koh Samed, een klein eilandje op 200 km van Bangkok. Een Nationaal Park waar we nota bene 200 bath entree voor moesten betalen. Maar het was gewoon één grote vuilnisbelt, verschrikkelijk. En dat alles gepaard gaande met een steeds schralere natuur, we zagen minder vogels, minder vlinders, minder tropisch bos. We kopen straks thuis alleen nog biologische rijst nu we weer eens goed gezien hebben hoe royaal de rijstvelden bespoten worden met allerlei gif.

Maar ondanks deze kritische geluiden gaan we zeer tevreden naar huis. We boffen maar dat we dit weer hebben mogen doen!

Afbeelding invoegen