Europaradweg R1 2010

  
 
Om een beetje te oefenen voor de eerste grote Azië-reis fietsen we in mei 2010 in twee weken naar Berlijn via de Europaradweg 1. Door Nederland fietsen we grotendeels de LF4, met enkele kleine variaties daarop omdat we geen zin hebben om dwars door Utrecht te fietsen.

13 mei 2010, Hemelvaartsdag. We varen echter niet naar de Hemel maar fahren nach Berlin. 

De eerste etappe voert naar Soest 80 km. Uitgezwaaid door dochterlief en her lover. Ook de buurvrouw zwaait nog even mee. We fietsen door zompig land, met bewolkte lucht en gelukkig slechts een paar spatjes regen. Maar wel koud, 8 graden. Handschoenen aan! Het gaat prima ondanks onze bepakking. Sloten, kanalen, ringvaarten, veenplassen en trilvenen. Het valt toch altijd weer op hoe nat Nederland is. Onze eerste koffiepauze houden we in de nostalgische buurtkroeg bij de kerk in de Meije. Helaas blijkt die te zijn overgenomen door een zware shag rokend camping-type. Niks nostalgie meer, het stinkt hier naar natte hond.

Nederland is op zijn mooist in deze tijd van het jaar, bloeiende seringen, fris groen aan de bomen en prachtige blauwe regens. De Meije, Tienhoven, Loosdrecht en opeens, bij een laantje met de naam Gooi's end: het Gooi. Beukenbossen en patserige villa's tussen de bomen. Tussen Woerdense Verlaat en Breukelen verdagen we tussen een optocht van wel 40 oude trekkers. De bibberende chauffeurs en het publiek aan de kant vinden ons een welkome afwisseling.

We overnachten in een vooraf geboekte boeren B&B, een beetje rommelig maar wel authentiek. Melkveelucht en ongestreken lakens, het lijkt wel thuis. Gegeten in rokerig eetcafé in Soest, veel te veel en veel te vet. ‘s Nachts allebei onwel hiervan. Al zoekende naar een eetgelegenheid hebben we nog 10 km gefietst al met al.                                                                                  Totaal 90 km

Tweede etappe Soest - Schaarsbergen door afwisselend en glooiend landschap. Utrechtse heuvelrug, stuwwallen van Rhenen en Arnhemse Bossen. 75 km, met vele winkelstops: veters, scheermesjes, krentebollen (het ultieme wielrennersvoedsel zegt B) en bananen. En niet te vergeten een oranje vlaggetje en een dito leeuwtje voor aan de stuurtas. We klimmen over bospaden, het gaat prima met de Santos. Nog steeds erg koud, 12 graden. Wel droog. We slapen vlak bij de A12, bij een adresje van Vrienden van de Fiets. Ook weer vrij rommelig, maar wel een vriendelijk jong meisje dat ons opendeed. ”Wilt u nog wisselgeld” vroeg ze ontwapenend toen we het standaardtarief van 37 euro afrekenden met 2 briefjes van 20. Zeg dan maar eens ja. Beetje altogezin, kreeg er een jaren 70 gevoel van. Terug naar de studententijd. We deelden een huisje in de tuin met drie anderen, die de woonkamerdeur gesloten hielden, zodat we ons na het eten maar op bed geïnstalleerd hebben. 's Ochtends bleek dat een douche annex WC delen met 5 mensen toch niet echt prettig is. Het ontbijt was marginaal: koffie en melk op, drie eiers voor 5 mensen (we hebben ze maar aan onze huisgenoten maar gegund). Oud brood en uitgedroogde ontbijtkoek. Wegwezen hier. Begin nu al naar een Bilderberghotel te verlangen (we kwamen er langs gisteren.....)                         75km + 15 km op zoek naar restaurant 

Totaal 180 km

Dag 3: Schaarsbergen-Eibergen, een mooie route via de Veluwezoom, klimmen en dalen, maar dat ging prima. Ergens verkeerd gereden, waardoor we weer opnieuw de bult opmoesten, om bij de Carolinahoeve in de Onzalige bossen koffie te drinken. Die bleek helaas nog gesloten. Doorgefietst naar Bronkhorst dan maar, Herberg de Gouden Leeuw. Boomleeuwerikje gehoord. We oogsten onderweg veel bekijks, en mensen maken gauw een praatje met ons. Een versnelling van onze superdure Rohloffnaaf doet het niet helemaal goed, deze trapt door. Bij Vorden nog even naar de fietsenmaker geweest, maar daar was de werkplaats gesloten. Geluncht op een schoolmuurtje met net bij de Super de boer ingeslagen smakelijke lunchproducten. Vervolgens op weg naar Diepenheim om bij de ooms van schoonzoon-to-be de sleutel op te halen van hun Berlijnse appartement, waar we aan het eind van onze tocht twee nachtjes verblijven. Rondleiding over hun pas verbouwde "optrekje" en toelichting gekregen over de intensieve verbouwing van de afgelopen jaren. Dit is pas echt buiten wonen. Na thee, cappuccino en appeltaart de laatste 20 km met de wind in de rug naar Eibergen. Bijna 100 km vandaag, we zijn een beetje moe. We reden daaarom met onze gastvrouw in de auto nog even naar het dorp om boodschappen te doen: pasta bolognese en een flesje Chianti. Wij kunnen hier in een prachtig, van alle gemakken voorzien huisje zelf koken. Na de ervaring van gisteren is dit toch wel weer geweldig, alles is gloedje nieuw hier. De volgende ochtend maakt de gastvrouw foto's van ons en we mogen pas weg als we plechtig beloven de foto's op te sturen voor haar plakboek. Niet per email, want dat heeft ze niet. Ze bestaan nog.
Nog 800 km te gaan, dus geen rustdag in dit fraaie verblijf. 

Totaal 280 km

Dag 4. Door saai Duits landbouwgebied. Kale akkers, hier en daar een sprietje maïs dat tevoorschijn komt. Gigantische hoeveelheid zonnepanelen op ieder dak. De route leidt niet via de dorpen maar vooral door het buitengebied. Na 30 km een eerste koffiestop, alweer in een rokerig café. Zondagochtend, de mannen zitten al weer uitgebreid aan het bier. Wij weten nog net te voorkomen dat we cappuccino in de slagroomvariant krijgen. We trappen verder, op de een of ander manier doet de fietsversnelling het weer bijna goed. Lunchstop op een bankje bij een kapelletje, waar je er heel veel van hebt hier. Goed katholiek land hier. Gesprekje met Nederlander, economisch vluchteling…

Theepauze met aardbeientaart bij 80 km. We hebben ons einddoel bepaald in Havixbeck, Gasthof Waldfrieden lijkt wel wat. Maar als we door het dorpje fietsen botsen we tegen een comfortabel hotel aan. Hotel Kemper, familiebedrijf. Opa spreekt een dialect wat net klinkt als het Twentse. Voor 85 euro mag onze fiets daar in de schuur en kunnen wij, na het nuttigen van een ongetwijfeld forse schnitzel en dito Weizen, duiken onder een dik Duits dekbed. Op 1.5 km na weer 100 km vandaag. De laatste 20 overigens glooiend, dat maakt het een stuk afwisselender.
 
 
Het eerste klimmetjeHet eerste klimmetje in Duitsland

Totaal 378.5 km

Dag 5 alweer, Havixbeck- Greffen, 80 km. Ik zat er een beetje doorheen vandaag. Niet op tijd genoeg gegeten, slecht geslapen, mede doordat de schnitzel gisteren weer groter was dan goed voor een Mensch. En het dekbed te dik. 

Ook nog eens een beetje regen in het begin. Overschoenen aan en regenjas, maar blote benen. Na een uurtje was het weer droog, maar wel koud en bewolkt. Het klimaat is verstoord door de IJslandse aswolk wist iemand ons te vertellen.

Vandaag geëindigd in hotel zur Brücke in Greffen, waar de hotelbaas ons in de suite wist te praten, 99 euro, kamer, keuken(zonder pannen en potten) wc en driehoeksbad. Daar hebben we beiden (toch maar na elkaar) heerlijk in gelegen. Gevallen vandaag, op het erf van Hotel de Blaue Ente, bij de golfbaan. Dit was gesloten, zei een bleek uitziende kakmevrouw en ze wilde geen gasten en vooral ook geen gasten die onaangekondigd arriveerden en het grind zerstörden met hun fiets. Bloedende knie. Heb expres mijn bloederige zakdoekje laten vallen, wat een trut. Was moe vandaag, na inmiddels 460 km. Wel leuke mensen ontmoet, vanavond in het drukke café ook weer een leuk gesprek met een Duitser, ze zijn allemaal een beetje jaloers op Holland, met onze goed draaiende Wirtschaft en onze Koningin. En Duitsland wordt dit jaar geen wereldkampioen, zegt hij, de Mannschaft is niet zo goed. Wij ook niet, weten we inmiddels. Nog 670 km te gaan, de bergen komen eraan, schlafen dus maar.

Totaal 460 km
Na 9.5 uur slapen en een super verzorgd ontbijt (persoonlijk door de Wirt gebakken eitjes) weer op pad. Ontbijtjuffrouw had dochter studerende/stagelopende in Amsterdam. Daar was ze afgelopen donderdag geweest, leuke stad ondanks de rotzooi van stakende vuilnisophalers. Dochterlief ging na afronden van haar studie weer terug naar Amsterdam, geweldige stad vond ze het. Moeder had zo haar eigen gedachten over dit plan.

Vandaag aanvankelijk weer saai landbouwgebied. Maar omdat we keurig op tijd waren vertrokken was het goed te doen, bij de eerste pauze in een bakker annex Stehcafé hadden we er al 44 km opzitten. Kort daarvoor twee mannen ingehaald, ook met bagage op de fiets. Ze gingen net als wij naar Berlijn, maar pakten straks in Detmold de trein voor 200km, want ze hadden niet veel tijd. En vast ook geen klimkuiten.

Veel gegeten vandaag, dat hielp wel bij het overmeesteren van de eerste klimmetjes. Ging prima, ondanks licht tegensputteren van onze Rohloff naaf. Iets meer toeristisch gebied hier, we zijn na 102 km gestrand in Waldhotel Silbermuhle, op de kaart hadden we dat al uitgezocht. Romantisch hutje in het bos bleek grootschalig Waldhotel/Ausflugziel, maar voor 98 euro gaan we hier ons hoofd heerlijk te ruste leggen, na weer een ongetwijfeld veel te grote Schnitzel. Nog te gaan 563 km, nog 8 fietsdagen, dus 70 km per dag, makkie!! We zijn op de helft al.

Totaal 562 km

Dag 7 Silbermuhle- Stadoldendorf, 75 km. Regen en koud. Achterafgezien was het misschien beter geweest om de dag in de Welness van de Silbermuhle door te brengen. Maar we gunnen onszelf nog geen rustdag helaas. Dat is toch iets wat je moet leren bij zo'n lange tocht: doseren, en niet stressen of je het wel haalt. Wijze les achteraf.
Eerste kilometers tot de koffiestop nog regelmatig klimmen, maar daarna glijden we langsam het Teutoburgerwoud uit. Na 25 km koffiestop in Gasthof Weber. De Wirt weet ons te vertellen dat we de komende kilometers op ons gemakkie kunnen doen, alles bergaf. Even later zoeven we inderdaad door een beekdal in volle vaart naar beneden, het rivierdal van de Weser in. Daar zien we voor het eerst ook andere fietsers. Het vlakke rivierdal lokt toch meer fietsers dan de heuvels. In de loop van de dag wordt het droog, maar het blijft er toch dreigend uit zien. In Holzmünden besluiten we er mee op te houden na 55 km, de dame in de pizzeria wijst ons naar het meest nabijgelegen hotel. Dat ziet er echter zeer ongezellig uit, een droevig stadshotel.

20 km en een gemene klim later vinden we een schoon bed in een (weer) naar rook stinkende kamer bij een restaurant annex kegelbaan. 49.50€, dat drukt het gemiddelde tot nu toe weer stevig. We eten maar weer eens asperges. De kroegbaas is zeer vriendelijk en spraakzaam. De dames van de damesgymnastiek bewegen in de "Sahl” rond de tafels, en genieten nadien nog 2 uur van elkaars gezelligheid en van het lokale bier. 

We krijgen een glaasje driekleurige schnaps (zwart, geel, rood, wie so sind wir in Deutschland ?) en een stukje gips, want de lokale economie van Stadohlendorf drijft op gips en kalkzandsteen. Niet nat laten worden!

Waterspreeuw gezien vandaag,B. is een beetje jaloers, maar die heeft geen tijd om vogels te spotten, want moet trappen. Verder saaie vegetatie en vogelleven, weinig bijzondere dingen te zien vandaag. Volgens het boekje nog 500 km te gaan.

Totaal 637 km.

 

Dag 8, Stadohlendorf naar Goslar, 92 km. Een bergetappe, vele korte en langere klimmetjes. We trotseren in de vroege ochtend een eerste korte klim uit het vertrekoord weg en genieten daarna van een heerlijke lange afdaling met de wind in de rug tot de koffiestop in Einbeck. Het is weer bewolkt en koud, maar nog droog. We zien een thermometer 9 graden aangeven. Na de koffie in een bakkerij annex café met dikke eenzame Duitse dames met een hoed op die sprakeloos voor zich uit zitten te kijken, vertrekken we in de regen. De rest van de dag komen we daar niet meer echt vanaf, soms is het kortdurend droog, maar al snel miezert het weer. Doordat we de juiste spullen hebben is het toch wel te doen, we laten er ons niet door van de wijs brengen. Maar bij de lunch constateren we toch wel dat het veel leuker zou zijn geweest om op het terras te eten ipv in de rokerige pizzeria.

Veel onverhard vandaag en door de regen erg modderig dus zwaar. We vallen nog eens, omdat de juiste versnelling niet gepakt kan worden. Morgen hebben we een adresje van een Rohloff dealer, we trekken er maar wat tijd voor uit, nog 400 km te gaan in 6 dagen. Geslapen in Goslar in hotel zur alten Müntze, in de binnenstad, een oud huis, geheel van hout. De hotelbazin bekijkt ons mit viel Vergnühgen, de volgende ochtend blijkt waarom. Haar nog jonge echtgenoot blijkt halfzijdig verlamd, na een vroeg CVA ongetwijfeld. Vanuit een raampje zwaaien ze ons beiden uit, we zijn ons ineens meer bewust van hoe geluksvogels we zijn, dat we dit allemaal nog kunnen. 75 euro deze nacht. Goslar is nat en koud, hoe sfeervol zal deze Middeleeuwse stad zijn met een zonnetje!

Totaal 729 km

Dag 9 van Goslar naar Timmenrode, 67 km. Berg en dal zullen we maar zeggen, met veel mountainebike treks. Die zijn op de tandem toch minder handig, veel glibberen en glijden. We blijven gelukkig op de been, maar voelen ons soms net een bobslee. De Beschilderung is af en toe slecht, we rijden meermaals verkeerd. Dat kost soms een klimmetje extra, terwijl we daar toch al niet tekort in komen. Toeristisch hier, veel wandelpaden, pensions en kroegen. We stoppen in een Imbiss langs de weg. Daar blijkt de grens met voormalig Oost Duitsland te hebben gelegen. De Brocken, hoogste punt hier in de Harz met 1110 meter is maar 17 km weg. Je kan er naar toe met de stoomtrein wist een tafelgenoot ons te melden. We drinken cappucino, maar het smaakt als waterige choco, beetje ombestemd drankje. Oostblok kwaliteit? Na de grens zie je toch wel duidelijk het verschil met het westen, minder verzorgd, vaker bouwvallen. De mensen zijn slecht te verstaan, spreken nogal binnensmonds. We zien een vos, die het veld rustig doorkruist, nog nooit zo fraai gezien. De klim die daarna volgt over een onverhard bospad is killing. Al was het alleen maar omdat we fluitend ingehaald worden door een eenzame fietser op een sobere Oostblokfiets.

In het leuke plaatse Wernigerode vinden we een Bad Bike fietsenmaker (what`s in a name?) die onze fiets wel wil controleren. Aanvankelijk heeft hij geen tijd, maar uiteindelijk giet hij toch wat extra olie in de naaf en op de ketting. Hij vindt het allemaal niet zo erg, ons probleem, met deze naaf kun je zelfs droog zonder olie nog fietsen. In de tussentijd lopen we door het leuke stadje en pikken een terrasje. Dat kan omdat het vandaag voor het eerst eens mooi weer is. Na de reparatie doet hij het een stuk beter, maar het probleem is nog niet helemaal weg, in de 6e en 7e versnelling slaat hij makkelijk een tandje over. Maar we kunnen weer goed schakelen, wat handig is op de daarna volgende bospaden, up en down, up en down. Het is Pinksterweekeinde, de hotels stromen vol, we maken ons een beetje zorgen of we nog wel een plekje vinden voor de nacht. We gaan wat van de route af, we hebben genoeg bospaden gezien en vinden in dit dorpje in de dorpskroeg een prima kamer, 60 euro. We zijn flink verbrand vandaag, na al die dagen somberte wilde ik me niet insmeren, rood als een kreeft nu. Beetje dom! Op het caféterras genieten de locale mannen van de vrijdagmiddagborrel. Er wordt stevig genuttigd hier, gelukkig gaan ze lopend naar huis.

Het oranje leeuwtje aan de stuurtas heeft gezelschap gekregen van een Harz heksje. Bij de afdalingen suist ze fier op haar bezemsteel de hellingen af.

67 km gereden maar vandaag, wat weinig dankzij de Bad Bike stop. 345 km nog te gaan.                                                                                         Totaal 796 km.

Dag 10. van Timmenrode naar Nienburg, 90 km door onmiskenbaar voormalig Oostblokland. Hier en daar woonkazernes, geen kleine economie, dus weinig kroegen en winkels. Onverharde wegen midden in de dorpskernen. En kasseienstroken. Vervallen garageboxen, schijnbaar onbewoonde panden. Een gezellige geranium aan je balkon hangen is er hier niet bij. 

Grote velden met weeïg geurend koolzaad en gras. Eerste 35 km nog Harz, met klimmen en dalen op bospaden. Af en toe onduidelijk welke kan we opmoeten, een groepje Duitse mountainbikers met functionerend navigatiesysteem helpt ons op weg (ja echt die steile klinkerweg op…). We nemen afscheid van de Harz met Pflaumenkuchen. 

Nadien wordt het steeds vlakker, maar af en toe is er toch nog een geniepig klimmetje, het ergste is echter de 10 km vals plat door de saaie velden. Daar worden we sehr müde van.

Bij een bruggetje ontsnappen we aan een kleine ramp, de doorgang is te nauw en een van onze achtertassen valt eraf. Hij blijft gelukkig op de rand liggen,maar een paar centimeter verder had Bram geen garderobe meer gehad deze vakantie, want de watertjes stromen snel door alle regenval.

We slapen in Hotel zur Löhwe (wilt u met of zonder manen, vroeg de man op het plein toen we de weg vroegen) 65 euro per nacht maar culinair een dieptepunt. We spoelen het weg met een Calvados. Er moet nog een hoop geld naar deze regio om het echt wat te laten worden hier. Wil ik echt ooit wel doorfietsen door Polen en verder naar St Peterburg? Nog 255 km, nog 4 dagen te gaan. Een zwarte specht, diverse rode wouws, een gele kwikstaart fleuren onze tocht op.

Totaal 886 km

Zondag 23 mei 2010, 11e etappe, van Nienburg naar Dessau. Wandeletappe vandaag. Er gaan grote stukken langs rivieren, daar zien we andere fietsvakantiegangers. Op de solitaire R1 stukken is het echter stil als vanouds, te veel klimwerk deze tocht kennelijk. Vandaag is het vlak op wat lichte klimmetjes na. We belanden in een boerenmarkt, met handvaardigheid, honing, peren en veel bier. Ook hier gaat men om half elf aan Bier und Bratwurst. Wij nemen maar gewoon koffie. Vandaag klauwieren gezien, mannetje en vrouwtje. Veel zadelpijn echter, we wilden er eerder mee ophouden, maar er zijn hier weinig hotels. We belanden voor 131 euro in NH hotel Dessau. Luxe. Vooruit dan maar. De fiets mag in de afgesloten parkeergarage.
77 km. Nu nog 184 km. 

Totaal 963 km

12e etappe, tweede Pinksterdag maandag 24 mei 2010, van Dessau naar Wittemberg.
Stürm, Blitz und Donner. Na een onrustige nacht (dit is nou stad hè) en een superontbijt met heerlijke crêpes vertrekken we in de regen. De mountainbikegroep van enkele dagen eerder logeert hier ook en houdt het voor gezien. Ze moeten nog terug naar huis in het Sauerland en hebben geen zin om zich nog extra nat te laten regenen. Wij hebben de keus niet, maar Bram zet de sokken er goed in. Door uiterwaarden en stadsparken eerst, en later een stuk blazen over een regionale weg waar we bij een Schloss de route weer oppakken. Daarna volgt een prachtig stuk door een beverreservaat. We zien ze natuurlijk niet, maar wel de door hen afgeknaagde bomen.

We drinken na 20 km koffie bij de plaatselijke voetbalvereniging, 1.90 euro, inclusief de Snickers van Bram. Het vrouwenelftal moet vanmiddag nog spelen, maar of dat wat wordt mit diesem Wetter?

Nadien weer groot stuk onverhard door het bos. De route is omgelegd, omdat op kosten van de EU nieuwe fietspaden worden aangelegd, maar die zijn helaas nog niet allemaal klaar. Het is gek om te zien dat er Europageld naar nieuwe natuurprojecten en fietspaden gaat, maar dat er geen geld is om iets te doen aan de belabberde wegen in de dorpen. Ik heb zere polsen van het bumsen inmiddels.

Het weer is zeer onbestendig, wolken en zon wisselen elkaar snel af. We eten noodgedwongen (geen kopje soep vandaag) onze boterham op het terras van een gesloten Gaststätte. Vandaar uit hebben we geen zicht op de lucht, maar als we weer opstarten zien we grote dreigende wolken op ons afkomen. We kiezen ervoor om van de route af te wijken en niet verder door het bos te fietsen, een dorpje geeft immers meer beschutting bij onweer. 5 minuten later worden we al overvallen door Gewitter, maar Allah heeft het goed met ons voor, we aarzelen om bij de bushalte te schuilen, want die ligt onder een grote kastanje. Even verderop: een open kroeg!

Een uur later na een soepje (toch!) en een leuk gesprekje met de ondernemende kroegbaas is het weer droog. Oost en West is een belangrijk thema hier. We gaan uptempo de resterende 10 km naar Wittenberg, want achter ons is de lucht weer dreigend. We redden het niet en moeten nog weer ergens schuilen. Rond half vier rijden we de Lutherstad binnen. We vinden een (opnieuw) rokerige kamer in het eerste de beste pension, voor 54 euro. We bezoeken het woonhuis van Luther. Interessant door de kerkhistorische impact, vele bijzondere stukken te zien. We krijgen van de suppoost extra uitleg bij Cranach's schilderij van de 10 Geboden. Ze zijn nog steeds van toepassing. Ook wijst ze ons op wat minder verheven zaken als de latrine in de in de kelder. Uitgestorven is het stadje vandaag, er volgt weer een onweersbui. Een steiger in een straat is ingestort. We liepen er gelukkig niet onder. Later bleek dat er drie mensen zwaargewond zijn geraakt.

62 km Totaal 1025 km

Dag 13. De volgende ochtend een goedverzorgd ontbijt in een zaaltje vol met gisteren natgeregende fietsers. De R1 kruist hier de Elbe Radweg, op die vlakke route is het wel redelijk druk, wij komen heel spaarzaam een lotgenoot tegen. Die ochtend treffen we echter op een bar, nat en onverhard stuk twee Nederlandse middelbare mannen. Ze zijn drie dagen eerder dan wij vertrokken, uit Arnhem. Het is een aangename afwisseling op een verder taai stuk. Door het natte weer zijn de bospaden erg glibberig, we maken weer een flinke sliding. Bram heeft vandaag geen goede benen, gisteren te hard gefietst om de onweersbui (tevergeefs) voor te zijn. Een zwarte specht en opnieuw een klauwierenechtpaar geven iets meer kleur aan de dag. Na de koffiestop staat er een bord over de R1, nog 2000 km te gaan tot St. Petersburg! Vol trots wijs ik een mevrouw waar wij vandaan zijn gekomen. Ze is gepast onder de indruk.

We lunchen op een bankje met zelfgekochte broodjes, van de Edeka en niet uit de crisissupermarkt er naast(vreselijk, de Lidl is er niks bij). Gelukkig schijnt de zon weer, de lange broek kan uit. We hoeven vandaag maar 65 km, maar het worden er toch weer 92, mede omdat we niet zo makkelijk een slaapadresje vinden, het merengebied onder Potsdam is kennelijk vrij toeristisch. We belanden in Caputh, na een overtocht met een pontje. We zijn de enige gast in het pension, dat te koop staat. De eigenaar verklaart de volgende ochtend dat hij het moet verkopen ivm nazi-achtige taferelen? Beetje onduidelijk verhaal, maar het ontbijt buiten aan de See is heerlijk.

De avond voordien in de Pizzeria gegeten. We raken aan de praat met de ober. We vragen ons af of dit nu vroeger Oost of West was. Hij begint omstandig uit te leggen waar de grens lag en wil weten hoe we in Caputh zijn gekomen. Ons antwoord: "op de fiets” snapt hij niet, hij dacht dat dit alleen voor deze avond gold. Nee, vliegtuig, trein of auto, dat waren de opties! Nee, helemaal met de fiets. Ook hier weer flink ontzag. We krijgen een extra grappa.

We praten over de verschillen tussen O en W die ons zo zijn opgevallen. Hij is daar eigenlijk wat verbaasd over, in de steden zoals bv Leipzig heeft een enorme wederopbouw plaatsgevonden, want daar was immers niets. Nu is het een zeer trendy stad geworden. Nou, dat kun je van het door ons doorkruisde platteland bepaald niet zeggen. 

Totaal 1117 km

De laatste 14e etappe. Caputh- Berlijn.

Ondanks dat het een duidelijk dichterbevolkt gebied is loopt de route door bos en langs de oevers van de meren. Nooit geweten dat hier zoveel meren zijn. Prachtig buitengebied voor de Berliners. Na 10 km zijn we in Potsdam en wijken van de route af voor een rondje langs keizerlijke kastelen en tuinen. Je mag er op de fiets niet in, maar ons Duits is even niet zo goed, dus we rijden een illegaal maar boeiend rondje langs prots en praal. 

We lunchen heerlijk in het zonnetje in een traditionele uitspanning bij het Pfaueninsel. De ober weet ons een glas Maibowle aan te smeren, een heerlijk koel drankje met sekt, groene siroop en een beetje witte wijn. We zijn er tenslotte bijna. Dat moeten we op de eerstvolgende klim wel bezuren, een van de langste van de hele tocht. En dat op een moment dat je er niet echt meer op bedacht bent. Er volgen er nog twee, en dan draaien we de lange rechte straat op die ons 10 km verder naar de Brandenburger Tor gaat voeren. 
Beetje emotioneel word ik er toch wel van.
Bij het een na laatste stoplicht treffen we de twee middelbare NL mannen weer! Gezamenlijk leggen we de twee laatste kilometers af onder uitwisseling van ervaringen, hoe nat het soms was, hoe koud en hoe steil. En hoe geweldig het toch allemaal was. Bij de Tor maken we foto's van elkaar en we drinken bij de kiosk een biertje samen. Het zit erop! 57km =1174 km. Gemiddeld 83.8 km per dag!
 
 
Zonder al teveel moeite vinden we de Strelitzer strasse. Een comfortabel knus appartement, volledig ingericht, helaas zonder de wasmachine waar ik een beetje naar uit had gekeken ivm de licht riekende inhoud van onze fietstassen. In de twee daarop volgende dagen bewegen we ons voorzichtig per tandem door deze boeiende stad. Het fietsen is hier niet echt een pretje, de paar fietspaden die er zijn worden vooral gebruikt als parkeerplaats voor uitladende bestelauto's. Ook de tramrails bemoeilijken het parcours. We slapen heerlijk uit en na een vorstelijk ontbijt met broodjes van de tegenovergelegen bakker kijken vooral een beetje rond en besluiten de musea voor een volgend bezoek aan de stad te bewaren. We gaan nog wel naar het historische museum, om een beetje beter begrip te krijgen van de geschiedenis van dit land (vooral veel oorlogen, eerst over geloof en later over geld en macht, of is dat allemaal hetzelfde?). Tot slot een bliksembezoek aan het Pergamonmuseum, dat ik al eens gezien had. Gigantische archeologische kunstschatten. Imponerend opnieuw.
Zaterdagochtend stappen we in de trein terug naar huis. In 7 uur zoeven we terug over de afstand waar we 14 dagen over gefietst hebben. We zijn trots op onszelf en het smaakt zeker naar meer!