Week 3 Lao Cai - Hanoi

 11 november Lao Cai - Pho Rang 77 km

Einde etappe

Het einde van de dagrit brengt altijd de keuze van het hotel of guesthouse waar we de nacht gaan doorbrengen. Tot nog toe is dat altijd een hotel geworden, guesthouses waren er niet in China. Gisteren een rustdag gehouden, nadat we 's morgens de grens met Vietnam waren overgestoken, in het duurste hotel tot nu toe.  Het Lao Cai Star Hotel. De keuze op dit hotel viel na een zoektocht door Lao Cai naar het hotel dat we op internet hadden gevonden. Maar we konden het niet vinden. Gelukkig was een brillenwinkelmeneer heel hulpvaardig door op zijn brommertje luid toeterend voor ons uit te rijden en ons de weg te wijzen. Eenmaal daar aangekomen bleek deze hulpvaardigheid commercieel geinspireerd. We konden aan hem nog wat overgebleven Chinees geld kwijt. Het hotel bleek ook anders dan we ons aanvankelijk hadden voorgesteld. Weer bedden die keihard waren. Ik had de nacht ervoor slecht geslapen op een matras waar werkelijk waar een plank in zat en wilde wel eens lekker slapen. Lao Cai Star voldeed aan al onze wensen. Dit voor 33 euro, wat hier wel duur is, maar daar hadden we een supersjieke kamer voor inclusief ontbijt. 
Vandaag de eerste echte rit door Vietnam gereden, gedeeltelijk door de regen, alhoewel we onze regenjassen niet hebben aangehad, te warm.  Na 77 kilometer klimmen en dalen reden we Pho Rang binnen, een plaats met, volgens ons routeboekje 3 hotels. Op de een of andere manier was Marijke's keus gevallen op het Thanh Tung hotel. We bleken er al langsgereden voordat we de andere 2 hotels, keurig op een rijtje, tegenkwamen. Thanh Tung was verhuisd en dat wil misschien wel zeggen nieuw, dus teruggereden. Nieuw betekent hopelijk netjes. Bij nader inzien bleek het te gaan om Thanh Tung 2. Ok, toch maar even kijken.  Vanwege die soms keiharde bedden doe ik tegenwoordig de keuring van de kamer.
Ik liep het trapje naar binnen op, keek wat in het rond, maar zag niemand. Totdat twee giechelende meisjes, die op een bed (een plank met een dekentje) achter de receptie lagen, hun hoofd lieten zien.  Wat ze daar deden was onduidelijk. Ze zullen wel wat hebben liggen spelen met hun mobiele telefoons, zoals ook hier alle jongelui. En ze spraken nog een beetje Engels ook. Een van die meisjes liet mij een kamer op de eerste etage zien, die door mij werd goedgekeurd. Die was redelijk schoon en met een bed dat bestaat uit een plank met daarop een plak schuimrubber. Beter dan een matras waarvan je de metalen veren in je lijf voelt prikken. Dan alleen nog een plek voor de fiets.  Die kon wel in een kamer beneden.
Uiteindelijk hebben we maar voor de kamer beneden hebben gekozen met de fiets in de kamer. Dat hebben we eigenlijk het liefst. Afbeelding invoegen
Ook handig om van alles aan op te hangen dat moet drogen en we kunnen er wat tasjes op laten zitten, wat de tassenverzameling overzichtelijker houdt. Een kamer met een echt Aziatisch badkamertje. Bij het douchen sta je tussen de WC (met kontspuit; die hebben we in China gemist) en de wastafel. De mengkraan, die niet goed vastzit, staat op de wastafel en bij het douchen loopt een kwart van de hoeveelheid water weg door de kraan van de wastafel.  Toch een lekkere douche met een douchekop waar balletjes inzitten. Nog nooit eerder gezien, maar meestal zijn douchekoppen niet transparant. Zitten er altijd balletjes in douchekoppen misschien? Het comfort van de kamer wordt verhoogd met een TL-balk aan de muur, die goed licht geeft bij het lezen. Dit alles voor 8 euro. Al met al een acceptabele kamer.  Nu alleen nog voor het slapen gaan wat muggen vermoorden. 
 
12 november Pho Rang - Yen Bai 94 km
13 november Yen Bai - Co Tiêt 91 km

Triplex

De etappe gisteren was prachtig. Een golvende weg door heuvelachtig tropisch landschap. Geen meter vlak, dus tamelijk vermoeiend al hebben we inmiddels stevige klimkuiten  (en slinkende love handels). Net als in Zuid Vietnam staan er veel huizen en zijn er overal mensen, het is moeilijk een plasplekje te vinden, maar tussen de meestal vrijstaande huizen door heb je uitzicht op groene berghellingen, met theeplantages, teak- en rubberbomen en akkers met rijst, cassave en net als thuis: mais. De wegbermen zijn echter bekleed met triplexplaten. Twee dagen lang fietsen we er al doorheen. Platen van 50 x 100 cm, een paar millimeter dun. Het lijkt erop dat ieder huishouden de taak heeft gekregen om pakweg 300 platen te drogen. Sommigen draperen de platen in de wegberm, anderen pakken het slimmer aan en bouwen een constructie met een paar bamboestammetjes op de grond en op 50 cm hoogte, plus dwarslatjes om de platen te scheiden. Ik als triplexleek kan zien dat dat veel effectiever is, zeker gezien de regen van de afgelopen dagen. Dan droogt de onderkant van je triplexplaatje wat lastig als deze in de sloot ligt. Hoe lang ze moeten drogen weten we niet, maar af en toe zien we een vrachtauto hoog opgetast met triplexplaten. Op weg naar de Gamma. Afbeelding invoegen
Wat we echter niet snappen is waar al dat hout vandaan komt? Je ziet hier nauwelijks kaalslag, de berghellingen zijn in het algemeen weelderig begroeid met wat naar het lijkt oorspronkelijke begroeiing. Niet zoals in China, waar hele berghellingen worden weggeschoven om wegen aan te leggen die vooralsnog nergens naar toe leiden.
Maar het antwoord op deze dilemma's zullen we waarschijnlijk wel nooit krijgen. Want net als in China is het Engels van de bevolking tot nu toe beperkt. Ze zijn echter wel veel opener en communicatiever. Wat er toe leidt dat ik achter op de fiets behoorlijk druk ben met zwaaien en "hello" roepen de hele dag.

Buikschuiver
Aan het eind van de fietsdag komt het belangwekkende vraagstuk: "waar gaan we slapen" aan de orde, we schreven er hierboven al over. Gisteren liep het wat minder soepel. Het routeboekje gaf twee opties die niet zo inspirerend overkwamen, hetgeen klopte. Een groot gebouw, somber en vochtig en Spartaanse kamertjes. Waar ze 16 euro voor wilden hebben inclusief avondeten. Dat is tamelijk duur voor het gebodene. Bovendien willen we niet eten in een volledig leeg restaurant. Onze strategie is altijd: eten waar het druk is en tot nu toe is ons dat prima bevallen. Onze afding-kwaliteiten zijn kennelijk beperkt, want we kwamen maar tot 12 euro zonder eten. Dat schoot niet op dus we hebben bedankt voor het glaasje water en zijn even terug gefietst naar waar ik nog een guesthouse had gezien. Bram gaat de hardheid van het matras testen maar heeft weinig oog voor de hygiene en de toestand van de badkamer. Als ik later met mijn tassen boven kom zie ik colonnes mieren marcheren in de vensterbanken. En op de wastafel een kam, lege shampoozakjes en dopjes van tandpasta. Er was al even niet meer gepoetst. Er zijn grenzen in wat ik aankan helaas. Een beetje bozig reden we weg, op elkaar en op de guesthouse-mevrouw, die zulke rommel aanbood.
Maar op de oprit gaat het fout, door de regen is die veranderd in een zeephelling en de Buikies glijden met volle bepakking onderuit. Gelukkig valt de schade mee, wat schaafwonden allebei en Bram een wondje op zijn linker hand, dat hem gelukkig niet in de weg zit met het vasthouden van het stuur. En het klikmechanisme van mijn stuurtasje is kapot. Maar het was wel even schrikken, er was zo maar een vroegtijdig einde gekomen aan onze tocht als wijzelf of de fiets kapot waren gegaan. 
Nadien zeiden nog drie hotels dat ze vol waren (ik geloofde er niks van), maar uiteindelijk vonden we een schoon doch eenvoudig kamertje een stukje verderop. Waar we om 21.00 het licht uitdeden.
 
14 november Co Tiêt - Hanoi 77 km
Afbeelding invoegen
15 november rustdag in Hanoi
Afbeelding invoegen
16 en 17 november tripje naar Halong Bay

Buckets 
Na in 14 dagen 1000 km te hebben gefietst is het even tijd voor rust.  We vinden in Hanoi na enig zoeken (het is zaterdag) een mooi hotel in de oude wijk met een binnenplekje voor onze fiets. We hebben wel weer enige luxe verdiend na al die crappy onderkomens van de laatste weken. De stad biedt stadse geneugtes: menukaarten in het Engels, sundowner cocktails op een dakterras en cappuccino. Die kost bijna 4 euro maar was wel errug lekker. We slenteren zondag's door de stad (niet te ver want mijn knie werd niet helemaal vrolijk van het klimmen), kopen een fietstoeter bij een goed gesorteerde fietsenzaak, genieten een massage of pedicure-behandeling en gaan op zoek naar het gebalsemde lichaam van Ho Chi Min, maar die is ofwel naar China of naar Rusland voor zijn jaarlijkse onderhoudsbeurt. Het valt kennelijk niet mee om in tropische temperaturen zo'n lijk in conditie te houden. Hij wordt hier overigens nog met veel respect geëerd. 
Met de fietstoeter willen we de concurrentiestrijd aangaan met de miljoen brommertjes, die ook allemaal toeteren. Ik toeter dus ik ben. Vier toonsoorten, we gaan er in Nederland menig bejaarde van de weg mee afblazen. Maar hier moeten we nog even afwachten of we  kunnen imponeren.  
We boeken ook een tweedaags tripje naar Halong bay, prachtig karstgebergte in zee. De weg er naartoe zou te druk zijn om te fietsen. En daarom zitten we maandagochtend vier uur opgevouwen in een oud busje, samen met 10 backpackers en een wat vreemd samengesteld Oostblok gezelschap van twee tamelijk uitgedijde oudere heren, een 6 jarig jochie en twee jongere dames. De een is dun en 1 meter 90 en de andere kort en 120 kilo. De laatste heeft de leiding, hetgeen ze illustreert door continue in fel en luid Russisch de boventoon te voeren. Ze kunnen zuipen als de beste. Net als de backpackers trouwens. Afbeelding invoegen
Dat lijkt het voornaamste doel van hun reis, cocktails drinken, niet uit glaasjes maar uit buckets, emmertjes waar er een paar tegelijkertijd in kunnen. Bedoeld om te delen met vrienden, maar hier individueel toegepast. Tegen de tijd dat wij ons melden op het sundeck zijn de buckets op, tot groot ongenoegen van de backpackers. 
Maar van drie tot zeven is het wel happy hour, drie cocktails voor de prijs van 2. Dat verhoogt de omzet zichtbaar. En 's avonds als we met 15 andere boten is een baai zijn afgemeerd is er gratis local beer. De avond wordt afgesloten met zelfgestookte whiskey, die een bemanningslid royaal uitdeelt. Omdat hij er zelf al zichtbaar genoeg van heeft gehad. De kapitein blijft nuchter gelukkig. 
Oh ja, best mooi die karstbergen, ik ben er alleen niet zeker van dat de backpackers ze wel gezien hebben.
Morgen gelukkig weer fietsen! Maar eerst nog weer met dat busje terug naar Hanoi.Afbeelding invoegen