Week 1 Kunming- Jianshui

30 oktober Kunming
Bicycle: no have. 
"Sorry no have" en "maybe later". Vaak gehoorde excuses in Azië waar ze het altijd lastig vinden om gewoon "nee" te zeggen. Op onze eerst dag in China is het meteen al weer raak.

Het is altijd spannend bij de bagageband. Liggen je tassen erop? Ze komen na 16 uur vliegen keurig aanrollen, the flight back met onze twee achtertassen en de rode roltas. Maar bij de odd- size luggage blijft het verdacht stil. Bram loopt door openstaande deuren naar achteren, komt zonder dat iemand hem tegenhoudt in de bagagehal, maar ziet geen fiets. Een bewaker kijkt op van zijn mobiel en schrikt dat Bram zo ver in de no-go area is gekomen, no, no. Dat is kennelijk niet de bedoeling. Even later vinden we een juffrouw die zowaar enige Engels spreekt en op zoek gaat. Ze komt terug met een teleurstellend bericht: I am sorry, bicycle no have. In Singapore achtergebleven. Wanneer de next flight uit Singapore komt? Ze heeft geen idee. Maar hij komt met de volgende vlucht mee. Maybe later. Heus. 
Dan is het even de kunst om vertrouwen te houden. Want zonder tandem is onze fietsvakantie tamelijk lastig te realiseren. 
Maar als we in het hotel aankomen heeft de balie-juffrouw net iemand van de luchtvaartmaatschappij aan de telefoon over onze bicycle. Hij komt morgen.
Het hotel in komen was trouwens nog niet zo makkelijk. Voor de deur is protestbijeenkomst. Ongeveer 50 middelbare vrouwen en een enkele man houden een sit-in voor de deur. Waar het protest over gaat is ons niet duidelijk en wil niemand ons vertellen, ook een hotelmevrouw uit een hogere rang niet. Ze spreekt enig Engels, maar het komt haar zichtbaar goed uit dat ze niet genoeg Engels spreekt om het uit te leggen..
Gisteren was het protest nog vreedzaam, maar toen we ons vanochtend na 12 uur slaap bij het ontbijt meldden stond de oproerpolitie voor de deur. De sfeer was een stuk grimmiger en de dames hebben potten en ketels meegenomen om herrie mee te produceren. Maar ze mochten blijven zitten als ze de ingang maar niet blokkeerden.
Staat dat symbool voor meer vrijheid van meningsuiting in China? Geen idee, China lijkt wel veranderd sedert dat we hier in 2008 voor het laatst waren. De lucht is hier niet meer vol van smog, er rijden alleen maar elektrische scootertjes en, de hemel zij geprezen: we hebben nog maar 1 keer iemand horen rochelen. Of zou dat toeval zijn? We gaan het beleven de komende weken.  Als onze fiets komt opdagen tenminste.....
 Afbeelding invoegen
 
En ja hoor, bij terugkomst van ons avondeten stond hij er! Alles er nog op en aan.
31 oktober Kunming 38 km
Infietstochtje naar de Bamboetempel. Meteen een flinke oefening in klimmen. Gelukt, we kwamen boven.

1 november Kunming - Jincheng 87 km
Afbeelding invoegen Bij aankomst in Jincheng na 87 km fietsen door de regen bij 12 graden waren beide hotels uit het routeboekje gesloten. Met behulp van Google Translate vonden we gelukkig toch nog een kamertje. Met eenvoudig sanitair, dat wel.
2 november Jincheng - Tong Hai 88 km

Spruitjeslucht
Na een infietstochtje en twee etappes hebben we onszelf al beloond met een rustdag. Om weer op te drogen en het vuil van ons af te spoelen. Het was namelijk tamelijk rotweer. Regen en 12 graden eergisteren, regen en iets warmer gisteren. Dat gecombineerd met stevig klimwerk maakt dat we even mogen uitrusten van onszelf. En een wasje doen en de fiets schoonspuiten. Maar het fietsen gaat prima. Je hebt hier in de steden zelfs fietspaden. Nu worden die ook gebruikt als parkeerplaats, vuilnisopslagpaats en bushalte, maar het voelt veilig.  Het verkeer is trouwens sowieso wel te doen. Het straatbeeld bestaat uit stretched BMW's en Audi's met geblindeerde ruiten, aftandse een-cilinder vrachtwagentjes en talloze elektrische scootertjes. Deze laatsten hebben interessante accesoires: bontgevoerde moffen en kniewarmers, een opvouwbaar luifeltje tegen de zon en afhankelijk van het weer regencapes met hoesjes voor de beide spiegeltjes.  Ze zien er dan uit als een rijdende Micky Mouse. Die is trouwens erg populair hier. Ze hebben ook I phone hoesjes met grote zwarte oren. 
In het verkeer probeert iedereen voorrang te krijgen, maar als blijkt dat dit niet lukt binden ze vriendelijk in. Vergelijkbaar met hoe ze graag overal voordringen. Verradelijk is wel het verkeer dat rechtsaf door rood mag rijden en de scooters en handkarren die tegen de stroom in rijden. Maar tot nu toe geen problemen, behalve een met een luide knal leeglopende achterband halverwege een klim. Binnen- en buitenband reddeloos verloren. 

De route de afgelopen twee dagen ging door stevige heuvels en langs tamelijk troosteloze dorpen. Overal ligt rotzooi. Nu is dat overal in ontwikkelingslanden, maar China maakt een dergelijke economische ontwikkeling door dat het misschien tijd wordt dat ze eens gaan opruimen. De vlakke delen van de route voerden door het Westland van China, overal (plastic) kassen en kleine kaveltjes met groente. Knalgroene groente, ongetwijfeld met veel kunstmest. Maar ruilverkaveling kennen ze gelukkig nog niet, daardoor blijft het landschap nog enigszins aantrekkelijk. Het ruikt er naar spruitjes en groene kool. Niet echt mijn favorieten. Gelukkig gooien ze dat niet in de noodlesoup. Want dat eten we drie keer per dag. 
Afbeelding invoegen
Harde koppen, zachte koppen

"Die Chinese meiden in massagezaakjes hebben van die harde koppen"', zei mijn vriend en masseur Hans ooit eens tegen mij. Ik meende dat hij bedoelde dat dit komt vanwege het werk dat zij moeten doen.  Iedereen weet immers dat deze dames ook seksuele diensten aanbieden. En is dat altijd vrijwillig? Eens in de zoveel tijd doet de politie invallen in deze salons, die daarop voor langere tijd gesloten worden. Je zal maar net op de mat of tafel liggen bij zo'n inval ....
Hier in China zie je met name bij de oudere mensen ook van die harde koppen. Onderweg op het platteland kom je voornamelijk oudere mensen tegen met een uitdrukkingsloze blik. Gesloten. Meestal ontdooien ze wel als je ze groet, soms ook niet. Ik vraag me dan altijd af wat ze van ons denken, een stel middelbare westerlingen op een tandem in de regen. Maar als ze wel reageren lachen de meesten hun van nicotine gebruinde tanden bloot. Er wordt hier door vrijwel iedereen gerookt, ook op plaatsen waar dat volgens de pictogrammen is verboden, zoals in restaurants en hotellobby's.
Momenteel zitten wij in Tong Hai, een zeker voor Chinese begrippen kleine stad in het zuiden van China. Een stadje met een centrum dat erg aan toerstenstadje Dali doet denken. Een mix van oud en nieuw. Moderne winkels gevestigd in authentieke panden met de bekende Chinese krullen en kleuren. En een stadje met veel moderne jeugd. 
Gisteren direct aan de overkant van het hotel gegeten en we werden daar direct aangesproken door een jonge vrouw die voor Chinese begrippen prima Engels sprak. Dat is natuurlijk wel een dingetje hier in China, die taal is voor ons verschrikkelijk. De ouderen kunnen maar niet begrijpen dat wij hun ingewikkelde karakters niet kunnen lezen.  " Kijk maar, hier staat het toch?". Maar de hartelijkheid die deze dame en de bediening van het restaurant toonde was enorm. Ze kwam met een paar anderen bij ons aan tafel zitten om met ons te praten. En op de foto natuurlijk met de nieuwste iPhone. 
Of dit nu het verschil is tussen platteland en stad of tussen oud en jong, je kan merken dat er een enorm verschil is tussen de generaties. De jeugd is veel spontaner en spreekt regelmatig enig Engels. Die harde koppen vind je niet terug bij de jeugd. Die lijkt veel zelfbewuster en ook ondernemender. Vanmorgen bij zo'n jonge ondernemer in zijn nieuwe noodlesoup bar ontbeten. Hij kwam direct bij ons zitten en heeft ons later ook naar een goede fietsenzaak gebracht, omdat we een nieuwe reservebuitenband al nodig hebben. Gelukkig was deze beschikbaar. In een moderne fietsenzaak met nota bene een sportieve witte tandem in de etalage. 
Eerdere ervaringen van ons in China - de laatste 7 jaar geleden - waren dat Chinezen allemaal wat meer gesloten waren. Je moest eerst de harde schil eraf peuteren voordat je bij de kern kwam. Dat is met name bij de jeugd nu heel anders.  Leuker natuurlijk. En als ze geen Engels spreken zijn ze heel handig met de vertaalapps op hun telefoons, zodat we toch weten wat ze bedoelen. Met een glimlach. 
 
4/11Tong Hai-Jianchui 80 km
Afbeelding invoegen
Elektrisch aangedreven
Als ik tijdens het klimmen bandengeluiden hoor aankomen dan denk ik: het zal toch niet waar zijn. Ik denk dan dat een mountainbike (meestal met banden met veel profiel) ons met een gangetje in komt halen. Maar nee, het is het zoveelste elektrische brommertje. 
In Kunming viel het meteen op dat nagenoeg alle brommertjes elektrisch aangedreven zijn. Al wat je hoort zijn de banden. Dat betekent dat je niet alleen op geluid kan afgaan als je je koers wilt veranderen. Wel fijn dat je niet in de uitlaatgassen van al die brommertjes staat als je moet wachten voor het stoplicht. Het zou een goed idee zijn ook in Nederland deze vervoersmiddelen te promoten. Dat zal bij ons minder snel populair worden dan hier, waar van staatswege wel een en ander zal worden aangestuurd. Bij ons duurt dat veel langer door het "aan de markt" over te laten. Een brommertje dat veel lawaai maakt is bij bepaalde jongeren in ons land meer in trek dan een zoemfiets. Het nadeel van die elektrische brommertjes is wel dat je verdomd goed moet uitkijken als je over de stoep loopt.  Ik ben al bijna een keer gestruikeld over een snoertje. 
Eveneens elektrisch aangedreven zijn veel oude vrachtfietsen, van die fietsen met bak en drie wielen. Ze lijken een beetje op die riksja-fietsen waar veel Aziëgangers ongetwijfeld wel een keer in hebben gezeten. Ze hebben er een elektromotor en drie of vier accu's ondergehangen en zo doen ze tegenwoordig nog steeds dienst. Ook geluidloos. 
Nog slechts een enkeling wordt door dezelfde krachtbron aangedreven als onze tandem.  
Het enige dat bij ons elektrisch is aangedreven is de tandenborstel. Voor het eerst op een fietsreis hebben we ons deze luxe veroorloofd. 175 gram, inclusief borstels. 

5/11 rustdag 15 km
Ritje naar de Twin Dragon Bridge
Afbeelding invoegen
Avontuur
"Nou, nou, dat is avontuurlijk" zei menigeen in de weken voor vertrek als we vertelden over onze fietsplannen in Azië. Wij zelf vinden dat wel meevallen. We fietsen een groot deel van onze route met boekjes van reisorganisatie Asian way of life. Daarin staat de route beschreven en aan het eind van de etappe waar je zou kunnen overnachten. Bovendien nog informatie over drukte op de weg (tot nu toe acceptabel), het aantal klimmen (tot nu toe veel) en de wegkwaliteit (tot nu toe wisselend). Alleen van Hanoi naar Vientiane in Laos zoeken we straks onze route zelf. Maar gisteren vond ik de etappe toch tamelijk avontuurlijk. Het eerste deel (vooral afdalen) door mistig en mistiek berglandschap, volledig verlaten. Halverwege de etappe raakten we in een klein stadje verstrikt in een broccoli-file. Afbeelding invoegenAlle keuterboertjes uit de regio waren naar het stadje getrokken om hun broccoli van de hand te doen. En aubergines. Bij gebrek aan marktplein stonden ze allemaal op de hoofdweg.  Ergens tussen de wirwar van vrachtauto's, bussen en keuterboertjes stond een agent weinig succesvol het verkeer te regelen. We dronken een icetea (coca cola heb je hier nauwelijks) bij een winkeltje waar we door de giechelende winkelmeisjes werden aangestaard. Twee lokale bejaarden knoopten een gesprekje met ons aan, maar helaas is ons Chinees beperkt tot "goedendag" en "dank je wel". Ze bleven gelukkig wel glimlachen en wij ook. Na het stadje was helaas de wegkwaliteit niet zoals het in ons boekje staat. Kuilen, gaten, modderpoelen. En dat bergop. Door een streek waarin je het gevoel hebt de eerste Westerse toerist te zijn. Maar dat is niet waar, er komt hier regelmatig een AWOL fietser langs. Die fietsen net als wij door rommelige dorpjes en vruchtbare akkers. Langs onverstoorbare sigarettenrokende en rochelende mannen. 
Langs moeders en oma's met een baby in zo'n handige draagzak op de rug. En tussen talloze vuilnisbelten in de bermen omzoomd door naar poep stinkende vervuilde slootjes. 
Avontuurlijk, zeg dat wel!