Week 7 Thap Sai -

Zondag 11 februari Khlong Had- Thap Sai 88 km
Maandag 12 februari Thap Sai- Chantaburi 51 km

Thai music

Thaise muziek gaat in een vierkwartsmaat. Een, twee, drie, vier; een, twee, drie, vier. Met op de 1 een  forse slag van het drumstel. Na zestien maten komt er een roffeltje waarin de drummer zich even uitleeft en dan gaat het weer verder met 1,2,3,4 enz. De maat wordt stevig aangegeven door de basgitaar. Op dit basisgeheel wordt meestal zoetsappig gekwezeld. Vaak over de liefde, althans die indruk hebben we.

Dat ik dat zo goed weet is omdat ik het vrijdagavond in bed weer goed heb kunnen beluisteren. Ze kennen hier namelijk geen Algemene Plaatselijke Verordening die de mensheid ervan weerhoudt om een liveband tot diep in de nacht te laten optreden in een naast een hotel gelegen restaurant.

Ons bungalowkamertje grensde aan dat restaurant. We hadden er eerder op de avond nog gegeten en het drumstel al zien staan. "Hoe laat stopt de muziek?” vroeg ik bij het afrekenen, want ook onder het eten was het muziekvolume al stevig. "Twenty-two hours”” zei de jongen enthousiast. We hebben elkaar duidelijk niet begrepen. Toen we net het licht uit hadden om twenty-two hours begon het met 1,2,3,4. We hebben even overwogen ons maar bij het feest aan te sluiten maar we vielen niet echt binnen de doelgroep. Gelukkig waren we moe genoeg om er na enige tijd toch bij in slaap te vallen. Schaapjes tellend. 1,2,3,4.

Dinsdag 13 februari Chantaburi - Laem Sing 30 km

Woensdag 14 februari, donderdag 15 februari rustdag Laem Sing

Kostje

Een van de uitdagingen van een tropische fietsreis is het bij elkaar scharrelen van je dagelijkse kostje. Zo op het eerste gezicht kun je hier op iedere straathoek eten maar zo eenvoudig is het toch niet. Ze eten hier nogal wat dingen waarvoor wij als verwende westerlingen onze neus ophalen. Ingewanden bijvoorbeeld.

Het ontbijt is meestal geen probleem, als er geen ontbijt inclusief is (vaak) of als we geen zin hebben in gebakken eieren met smakeloze rubberen worstjes (ook vaak) dan eten we op de rand van het bed een kommetje muesli met banaan. Meestal met yoghurt (heet hier ook yoghurt)  of indien we dat niet hebben kunnen vinden met chocolademelk. Dat ziet er niet lekker uit maar is het wel.

Bij de tweede fietspauze (de eerste is alleen voor cola), zo ergens tussen 10 en 11 uur eten we een noedelsoepje. Je komt soepstalletjes hier overal tegen behalve als je er aan toe bent, dan kan het soms nog een paar hongerige kilometer duren. Ze zijn te herkennen aan een (soms tamelijk beduimelde) glazen vitrine waarin de noedels liggen, en daarnaast een dampende soepketel, met iedere dag vers gemaakte bouillon. We nemen meestal de variant met varkensvlees, na de ervaring met in de soep drijvende kippennagels in het begin van deze reis. Onze kennis van de Thaise taal is inmiddels dusdanig dat we kunnen aangeven wat onze wensen zijn op noedelsoepgebied. De mensen denken dan dat we nog meer Thais spreken maar dan vallen we hopeloos door de mand. Alhoewel, ze vragen ook vaak waar we vandaan komen, waar we naar toe gaan en hoe oud we zijn en dankzij het feit dat zij (en wij)  met veel ondersteunende gebaren communiceren kunnen we die vragen ook beantwoorden. Ik ben hok-sip-neung, Bram iets jonger.

We hebben ze niet geteld maar zeker 60 soepjes hebben we al verorberd. (Op één dag zelfs drie, bij gebrek aan iets anders). Gevuld met noedels uiteraard (in verschillende formaten), vlees in plakjes of fijngehakt, een paar smakeloze sojaballen met de suggestie van vleessmaak en een beetje bosui of ander fijngesneden groenvoer. Bij de betere soepstalletjes versierd met kleine gedroogde garnaaltjes, gefrituurde wontonvelletjes of dito knoflookstukjes. De bedoeling is dat je hem zelf op smaak brengt met vissaus, pepers, suiker en gepeperde azijn, maar soms is dat niet nodig en soms heel erg. Een ander onderweg-variant is de khao pad, gebakken rijst, met vlees, ei en wat groenten. Een soort nasi maar dan zonder de satésaus. Beetje saai eten maar wel goed fietsersvoer. Ook weer desgewenst op smaak te brengen met bovengenoemde smaakmakers.

Het lastigste is eigenlijk de avondmaaltijd. Daar kom ik echter een volgende keer wel op terug, eerst maar eens beachfront lunchen nu. Een visje denk ik. Pla, nog een woord in onze Thaise vocabulaire. Die bestaat vooral uit culinaire begrippen vrees ik.