Week 6 Ayuhttaya - Thap Sai

Maandag 5 februari Ayutthaya - Kaeng Khoi 68 km
Dinsdag 6 februari Kaeng Khoi- Pak Chong 46 km + 25 km transfer
Woensdag 7 februari rustdag Khao Yai

Angry elephant

We gingen op herhaling, een vogelexcursie met Mr. Nine van Greenleaf Guesthouse in Khao Yai National Park. 7 jaar geleden was dat een van de hoogtepunten van onze eerste grote Aziatische fietsreis (http://www.brammarijke.nl/thailand-laos-cambodja-20102011/week-17-bangkok-bangkok/). We hadden in onze huidige reis een paar plekken opgenomen waar we goede herinneringen aan hadden, maar in de herhaling viel dat meestal tegen. Chiang Khong was na de opening van de brug naar Laos een suffig dorpje geworden en het eten bij het stoeprestaurant in Sukhothai vlak van smaak gelardeerd met uitlaatgassen. We hebben dus wel getwijfeld over deze excursie mede gezien het feit dat de prijs tot Europees niveau was opgeschroefd, maar we hebben geen seconde spijt gehad.

Mr. Nine was net als wij zeven jaar ouder en wat strammer geworden maar zijn fanatisme en enthousiasme was hetzelfde gebleven. Vanaf zes uur ’s morgens op stap om tropische vogels te spotten. Hij had zijn uitrusting uitgebreid met een digitale telelenscamera en een camouflage kijkhuttentje met klapstoeltjes. Maar als wij na een kwartiertje een beetje uitgekeken waren op een zeldzame koekoek konden we nog niet weg. Onze gids was namelijk nog niet uitgekeken.

Van vogels kijken kwam trouwens niet zoveel als de vorige keer, de dag werd overheerst door olifanten. Reeds ’s morgens in alle vroegte, nadat we net een paar fraaie neushoornvogels hadden gescoord werden we door een collega-gids getipt: er zit een olifant iets verderop.

Een mannetje met prachtige slagtanden stond bij een drinkplaats. Er zijn meer dan 200 wilde olifanten in het park maar je krijgt ze lang niet altijd te zien. Lucky day dus al bij voorbaat.

Binnen korte tijd kwam er zelfs een tweede olifant aanlopen vanaf de heuvel. Ook een mannetje. Ze waren geen vrienden, sterker nog, ze stonden dreigend tegenover elkaar met wild flapperende oren. Olifant 1 was het grootst en won deze fase van de strijd. Nr 2 droop af naar de bosjes.

Twee uurtjes en een fraai aantal tropische vogels later werden we opeens tegengehouden door een paar rangers. Angry elephant on the road, we mochten niet verder rijden. Onze twee olifanten hadden elkaar weer getroffen, dwz we zagen alleen nr. 1 en zijn vijand hield zich (voor ons) in de jungle verscholen. Kort daarna stoof nr. 1 de bosjes in en we hoorden een luide krak. Een boom dachten we, maar het bleek zijn linker slagtand. Naar verluidt is deze in de romp van nr. 2 achtergebleven, maar dat hebben we niet kunnen zien want we werden gesommeerd om achterwaarts weg te rijden. Angry elephant kwam namelijk flink bloedend en nog steeds heel erg boos onze kant uit. We konden eerst niet achteruit rijden omdat daar een truck stond waarvan de inzittenden allemaal op de weg stonden, maar nadat die door hun gids met enige paniek in zijn stem de truck in geschreeuwd waren konden we veilig wegkomen.

Na deze adrenalinestoot was het wel even lastig om weer geconcentreerd naar tropische vogeltjes te kijken, hoe fraai ze ook waren. Zelfs mr. Nine was een beetje van zijn a propos, hij bleef maar bellen om dit spannende verhaal door te geven. Hij belde o.a. de dierenarts voor Nr. 2, maar of die nog iets heeft kunnen betekenen hebben we helaas niet vernomen.

In de middag zagen we de angry elephant opnieuw. Hij was niet meer angry maar in de waterplas zijn wonden aan het likken. Zo’n slagtand zit voor een derde gedeelte in de kaak, dus als die er zo uit wordt gewipt dan doet dat vast heel erg zeer. Terwijl we met zeker 50 andere toeristen en gidsen van een veilig afstandje zaten toe te kijken hoe hij met water en modder zijn wond uitwaste kwam van boven aan de heuvel nog een mannetjesolifant aangelopen. Weer geschreeuw van de rangers maar gelukkig boog die olifant rechtsaf, hij had kennelijk geen zin in een lekker vechtpartijtje met een inmiddels verzwakte tegenstander.

En de koek was nog niet op, er kwam ook nog kleine kudde olifanten aangelopen. Drie vrouwtjes en een paar kleintjes. Ze bleven op afstand maar de jongste volwassen olifant bleef langdurig kijken naar het sneue mannetje in de waterplas. Olifanten kunnen met elkaar communiceren met laagfrequente geluiden, die wij niet kunnen horen. "Wat is er met jou gebeurd?”, heeft ze vast gezegd. "Je was zo’n lekker ding met je mooie slagtanden”.

We gingen nog op zoek naar een bijzondere blauwe bosvogel, maar zelfs met meelwormen gelokt kwam alleen het minder fraaie vrouwtje tevoorschijn. Gekraak in het bos terwijl we over de asfaltweg terugliepen naar de auto. Kwam er alweer een olifant op ons af. Wij waren niet op zoek naar olifanten, zij waren op zoek naar ons, zo leek het wel. De dikhuid verdween in de bosjes, daar waar wij net uitgekomen waren. Wat was er nou gebeurd als we daar nog hadden gezeten achter het camouflagescherm op onze klapstoeltjes?

Vanmorgen hebben we ons met een taxi op het hoogste punt van het park laten afzetten, om vanaf daar naar de zuidelijke toegangspoort van het park af te dalen. Je mag gewoon fietsen in het park, maar we hadden er een dubbel gevoel over. Alhoewel het natuurlijk leuk was geweest een foto te maken van onze fiets met een kudde olifanten op de achtergrond, waren we allebei toch blij dat we alleen nog olifantenpoep tegenkwamen. Genoeg olifanten gezien voorlopig.


Donderdag 8 februari Khao Yai- Kabin buri 97 km + 25 km transfer
Vrijdag 9 februari Kabin Buri - Sa Kaew  73 km
Zaterdag 10 februari Sa Kaew- Khlong Hat 65 km

Thai music

Thaise moderne muziek gaat in een vierkwartsmaat. Een, twee, drie, vier; een, twee, drie, vier. Met op de 1 een  forse slag van het drumstel. Na zestien maten komt er een roffeltje waarin de drummer zich even uitleeft en dan gaat het weer verder met een, twee, drie, vier, enz. De maat wordt aangegeven door de basgitaar. Op dit basisgeheel wordt meestal zoetsappig gekwezeld. Maar ook wat steviger muzikaal geweld hebben ze soms in de aanbieding.

Dat ik dat zo goed weet is omdat ik het gisteravond in bed weer goed heb kunnen beluisteren. Ze kennen hier namelijk geen Algemene Plaatselijke Verordening die de mensheid ervan weerhoudt om een liveband tot diep in de nacht te laten optreden in een naast een hotel gelegen restaurant.

Ons bungalowkamertje grensde aan dat restaurant. We hadden er eerder op de avond nog gegeten en het drumstel al zien staan. "Hoe laat stopt de muziek?” vroeg ik bij het afrekenen. Twenty-two hours”” zei de jongen enthousiast. Hij keek daarbij wat vreemd maar dat snapte ik pas toen we net het licht uit hadden om twenty-two hours. Hij moet gedacht hebben die mensen vallen zo op het eerste gezicht niet echt binnen de doelgroep. Dat had hij goed gezien. Er zijn momenten dat ik weer een beetje naar huis begin te verlangen.