Week 5 Chiang Muan - Ayutthaya

Maandag 29 januari Chiang Muan - Phrae 97 km
Dinsdag 30 januari rustdag Phrae
Woensdag 31 januari Phrae- Utteradit 84 km

Een perfecte fietsdag

Phrae was in het begin van de vorige eeuw het levendige centrum van de teakhandel. In het plaatselijke museum zagen we foto’s van gevelde woudreuzen en hun trotse omhakkers. Een beetje zoals die tandarts onlangs met leeuw Cecil. Na dertig jaar bleek het teak echter op en Phrae werd weer wat het vandaag de dag nog steeds is: een slaperig provinciestadje, met veel teakhouten huizen. Op onze rustdag bezochten we er een paar, weer eens wat anders dan tempels.

De volgende ochtend fietsten we ontspannen 25 km vlak door dorpjes met veel teakhuizen en langs teakplantages zuidwaarts. Zo te zien duurt het nog wel dertig jaar voordat die bomen weer eens wat geld gaan opleveren.

De (voorlopig laatste) klim van deze tocht ging over de snelweg, bij gebrek aan een veiliger alternatief. Dat vinden ze hier heel normaal, fietsen en brommeren over de vluchtstrook. Thuis zouden ze meteen het wegvak afkruisen en word je opgebracht door de verkeerspolitie. Maar hier niet. Toch is het niet erg prettig, wat we deze vakantie aan gezondheidswinst boeken doordat we zo lekker aan het bewegen zijn wordt teniet gedaan door een forse hoeveelheid ingeademde fijnstof. Voordeel is wel dat klimmen op de snelweg nooit zo steil zijn.

Het zat mee deze keer: ze waren aan het asfalteren en onze weghelft was afgesloten voor al het verkeer. Iedereen moest naar de andere helft maar wij hadden twee banen snelweg plus vluchtstrook geheel voor onszelf. We moesten af en toe uitwijken voor geplooid asfalt (de indicatie was duidelijk) of een asfaltafschraapmachine, maar de wegwerkdames en – heren moedigden ons geestdriftig aan; de weg ging gedurende 15 kilometer omhoog.

Aan het einde van de klim – we hadden nog steeds de weg helemaal voor onszelf – staken we over naar een zijweggetje en na een onwijs steile afdaling belandden we op een weelderig gravelpad dat zich langs een beek door het tropische bos slingerde. Kilometers lang waren we alleen met het groen en de geluiden van de jungle. Een prachtig weggetje, je verwachtte elk moment de laatste overgebleven Thaise tijger te ontmoeten of een van de 300 laatste wilde olifanten. Maar die gaven niet thuis, alleen was er plots een mevrouw die houtskool had gemaakt. Of we ook niet een zakje wilden kopen.

Eenmaal weer in de bewoonde wereld werden we achterop gereden door twee Thaise jongemannen op de fiets die foto’s maakten van de omgeving. Of ze een foto van ons mochten maken. Al met al kostte de fotosessie zeker een half uur maar we gingen als vrienden voor het leven uit elkaar. Een paar uurtjes later kwamen de mooie foto’s binnen via de mail, de digitale wereld heeft toch zo zijn voordelen.

Het laatste stukje van de rit was even doorbijten. Een paar gemene hellinkjes waren nog voor ons neergelegd. In Utteradit waren we twee jaar geleden ook, in hetzelfde hotel. Type staatshotel met veel kamers en veel marmer. Maar gerenoveerd en met heerlijke zachte bedden en inclusief een liftboy en een vorstelijk ontbijt, dat alles voor 18 euro. Nu hadden we een kamer aan de zuidkant en zagen het zwembad dat we de vorige keer onwetend gemist hebben. Een paar baantjes zwemmen en even de witte bovenbenen aanbraden. Een hapje eten bij een stoeprestaurant en om half tien het licht uit. Het was een perfecte fietsdag.

Donderdag 1 februari Utteradit- Si Satchanalai 65 km

Vrijdag 2 februari Si Satchenalai- Sukhothai 67 km
 
Zaterdag 3 februari Sukthothai - Phitsanolok 65 km
Zondag 4 februari Phitsanolo - Ayutthaya per trein