Week 4 Fang - Chiang Muan

Zondag 21 januari Fang - Chiang Rai 66 km inc. boottocht
Maandag 22 januari rustdag Chiang Rai

De 7/11

Supermarkten hebben ze hier niet zoveel, maar op iedere straathoek is hier de 7/11, de seven-eleven. Een soort Thaise AH-to-go. Met dat verschil dat de Nederlandse variant een beetje zijn best doet om ons iets gezonder te laten eten, met zijn snoeptomaatjes en quinoia-salades, maar hier moet je echt je best doen om iets gezonds te scoren. Zo hebben ze alleen frisdranken, yoghurt, cornflakes en chocopops met suiker, nootjes met zout en plakkerig wit casinobrood zonder vezels. De naam slaat oorspronkelijk op de openingstijden, maar ze zijn al lang voor zevenen open. Of ze tot 11 uur ’s avonds open zijn weten we niet, maar aangezien iedereen hier net als wij met de kippen op stok gaat geloven we nooit dat ze zo laat nog open zijn. Ondanks het ongezonde aanbod houden we van de 7/11. Het is een winkel met een heerlijke voorspelbaarheid. Een soort constante factor in ons soms ongewisse avontuur in den vreemde.

Buiten op de stoep staat een geldautomaat, een weinig gebruikte vuilnisbak en een (te vermijden) weegschaal. De schuifdeur gaat open met een karakteristieke dingdong. Veel Thai hebben dat geluidje als toon voor hun Whatsapp berichtjes; zou ik ook wel willen maar dat mag geloof ik niet van Apple. Binnen is het minstens vijftien graden kouder dan buiten. Rechts zijn de kassa’s, die nooit bemand worden door de slimste jongens en meisjes van het dorp. Opvallend vaak ook door een ladyboy (ik beloof het, het volgende verhaaltje gaat over de genderkwestie in Thailand). Links een gangpad met  crèmes (altijd met whitening) en zeepjes. De volgende is voor het zoete brood en de  koekjes, type roze koek en consorten. Dan volgt er een gangpad met aan weerszijden chips en nootjes. Dan de zakjes en kommetjes noodlesoup. Aan het eind van de winkel de koelkasten. Links een voor het bier, dat je voor 11 uur en tussen 14 en 17 uur niet mag kopen, daarnaast een koelkast vol met zoete frisdrank, één met energydrankjes en één met water. Voor die laatste komen wij dan. En rechts het open koelvak, met die vieze rubberen worstjes die ze hier bij het westers ontbijt menen te serveren. Tot slot het vriesvak, met allerlei soorten maaltijden, die de jongens en meisjes voor je opwarmen in de magnetron. Maar dat is onzin, want op iedere straathoek kun je bij de rollende keukens wel lekker eten kopen. Maar ook de 7/11 gaat mee in vaart der volkeren, sedert dit jaar kun je er ook verse bananen kopen. Per stuk verpakt. In plastic, dat wel weer. Echter over plastic kunnen we ook nog wel een stukje schrijven. Een droevig stukje gaat dat worden vrezen we. Maar van de 7/11 worden we meestal wel vrolijk, ondanks alles.

Dinsdag 23 januari Chaing Rai _ Chiang Saen 74 km

Plasticzorgen

Hoe nuttig we de  initiatieven om de plasticsoup in de oceanen op te ruimen ook vinden lijkt dat dweilen met de kraan open. We zien hier dagelijks dat er nog genoeg nieuwe aanvoer van plastic aan zit te komen. Vrijwel overal in de bermen ligt hier plastic, soms hele bergen gedumpt afval. Op dit moment zitten we op een balkon met fraai uitzicht op de Mekong dit stukje te schrijven en zien herhaaldelijk afval langsdrijven. Ze zijn hier erg fanatiek met het opvegen van afgevallen boombladeren, maar het opruimen van plastic heeft kennelijk niemands prioriteit.

Beperking van de aanvoer van plastic doen ze ook niet aan. Als je bij de 7/11 even niet oplet als je in je portemonnee zit te zoeken naar het juiste aantal bath, dan zit je aanschaf al weer in een plastic zak, inclusief plastic rietjes en lepeltjes. Terwijl de fles water gewoon in de bidonhouder gaat. Wij kunnen er in Nederland ook wel wat van, zie het eindpunt van de N11 bij de kruising met de A4, maar hier is het wel heel heftig.

Een andere manier om van plastic af te komen is het in de brand te steken. Dat is ook al niet zo milieubewust en noodzaakt ons op de fiets om af en toe een tijdje de adem in te houden, totdat we weer uit de rook zijn. Het stemt soms ronduit droevig.

Thuis doen wij al jaren aan afvalscheiding, al staat de zinvolheid daarvan opeens ter discussie de laatste tijd. Daar wordt in Thailand een voorzichtig begin mee gemaakt. Je ziet af en toe een setje van een rode, gele, groene en zwarte afvalbak op een hoek van de staat staan, maar het ziet er nooit uit of het veel gebruikt wordt. Hier in het hotel beneden staan ook verschillende afvalbakken. Helaas alleen in het Thais aangeduid waardoor het voor ons niet duidelijk is wat in welke bak moet, dus doen wij het maar in de bak "algemeen”. En dat is niet de berm.

Woensdag 24 januari Chiang Saen - Chiang Khong 71 km

Honden

Overal in Thailand kom je honden tegen. Ze hebben nogal een wisselend temperament, gelukkig liggen ze vaak alleen maar te slapen. Maar als fietser heb je regelmatig last van het meer agressieve soort, die als je langs een erf fietst luid blaffend komt aangestormd en je toch een beetje de stuipen op het lijf jaagt. Gelukkig hebben we een Dazer, een appraatje dat een hele hoge toon produceert, voor ons onhoorbaar maar voor de (niet-dove) hond zeer onaangenaam. Tot nu toe effectief, onze kuiten zijn nog heel.

Het blijft ondanks dat soms irritante gedrag wel grappig om de honden te observeren. Een paar dagen geleden reden we langs een erf waarop we een chiwawa zagen lopen. Hij holde naar een andere chiwawa toe en het leek erop of deze twee kleine mormeltjes een overlegmomentje hadden:  "Wat denk je, vinden we het de moeite waard om achter dit onbekende rollende geheel aan te hollen?” Na een korte bedenktijd besloten ze het erop te wagen. Nu staan chiwawa’s niet bekend om hun grote loopvermogen met die korte pootjes, dus het was een ongelijke strijd. Na een korte sprint zagen zij dat ook in.

Honden reageren op elkaars geblaf. Als er dan eentje luid blaffend meeholt, zie je op het volgende erf de bijbehorende hond ook tevoorschijn komen. Die gaat dan ook blaffen, maar soms ook menen wij te zien dat die denkt: "wat valt hier nou te blaffen?!” Totaal niet geïnteresseerd in ons draait die zich weer om en gaat verder waar hij mee bezig was. Slapen.

Wat we tot nu toe nog niet hadden meegemaakt is dat de ene hond de andere corrigeert. We waren gestopt op een tempelterrein voor een sanitaire stop. Er kwam net een aantal monniken aangelopen, terug van hun ochtendlijke bedelronde. Om hen heen liepen een aantal honden. Kennelijk blijft er wel eens wat over of misschien worden sommige offers al tijdens de terugweg als oneetbaar afgedankt. Toen we weg wilden rijden ging een van de honden met ons meehollen en blaffen. Opeens verscheen er een andere hond die de meehollende hond  in zijn nekvel beet, waardoor hij moest stoppen. Zo gaan we hier niet om met reizigers, was de boodschap. Het Boeddhisme is ook voor andere diersoorten een verdraagzame religie kennelijk.

 

Donderdag 25 januari rustdag Chiang Khong

Vrijdag 26 januari Chiang Khong- Thoeng 86 km

Zaterdag 27 januari Thoeng - Chun 60 km

Zondag 28 januari Chun - Chiang Muan 76 km

De genderkwestie

We willen een stukje schrijven over genderdiversiteit in Thailand maar we komen er samen niet uit. Is het hier nu wel of niet geaccepteerd om te besluiten dat je niet langer door het leven wilt gaan in het geslacht dat je bij de geboorte is toegewezen? Zo op het eerste gezicht lijkt het hier heel normaal. Je ziet vooral mannen in transitie tot vrouw, omgekeerd ook wel maar veel minder frequent, althans het valt ons minder op. En soms is de transitie beperkt gebleven tot nagellak en een rokje, maar het kan heel ver gaan, tot een totale operatieve en hormonale verbouwing. Deze genderdiverse types kom je dagelijks tegen, in de bediening of in een winkel. Niemand kijkt hier op van een viskoopman met grote oorbellen en twee geblondeerde vlechten. Maar is het ook geaccepteerd bij de politie of bij een bank? En waarom komt het hier zo veel voor? Is dat maatschappelijke tolerantie of zit het in het Thaise genetisch materiaal?

Van een Nederlandse vrouw die een Thaise vriend heeft hoorden wij dat sex change door de familie meestal niet op prijs wordt gesteld. Totdat degene haar (voorheen zijn) familie onderhoudt met de opbrengsten van de travestieten shows, bijvoorbeeld. Maar ook in de prostitutie zijn naar verluidt veel ladyboys actief. Mogelijk ontvangen ze dan zowel mannen als vrouwen om de lening voor de operatie zo snel mogelijk af te betalen.  Want ook al is het in onze ogen relatief goedkoop om je te laten ombouwen (700 $ voor alleen je ballen eraf, 2000$ voor een sex change lazen we in een advertentie een paar jaar geleden), voor een gemiddelde Thai zijn dat toch heel veel bathjes. En of dit bedrag inclusief medische en psychologische begeleiding is? Geen idee maar we vrezen het ergste.

In Chiang Mai bij de naast het hotel gelegen Ierse Pub was een van de bedienpersonen reeds ver gevorderd in de transitie, een zacht lief gezicht, ronde vrouwelijke vormen, maar nog wel enigszins een mannenstem. Aan een van de tafeltjes zat een westerse middelbare man in het gezelschap van eveneens ongebouwde jongeman, sexy gekleed, fel gelakte lange nagels  en de hele tijd druk doende het lange haar in model te brengen. Onderwijl continue rondkijkend om te checken of we wel voldoende aandacht voor haar/hem hadden. Helaas weer zware stem en stevig gespierde mannenbenen, ze was nog niet af vrezen we. En wat de westerse man haar/hem moest willen we liever niet weten.

Ondanks de geconstateerde tolerantie lijkt ons een genderdivers bestaan alhier toch niet zo gemakkelijk. De Thaise taal is bijvoorbeeld absoluut niet genderneutraal. Als vrouw gebruik je andere teksten dan mannen, bijvoorbeeld bij een simpele begroeting of bij dank je wel. We zullen eens opletten bij de 7/11 wat de dienstdoende ladyboy zegt als we afgerekend hebben, hoe lossen ze dat op? En van genderneutrale toiletten hebben ze hier helemaal nog nooit gehoord.